Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Grenzen

Ons jongste kind staat met haar kinderbierbuik naar voren, ze danst op eigen verzonnen muziek en grijpt met haar handen de muzieknoten uit de lucht. Ik voel de behoefte haar een knuffel te geven en storm als een halve zool op haar af.

Ze lacht, maar roept ook nee en spartelt tegen. Ik zet haar weer op de grond, sta op een barbiepop en spring jammerend naar de eettafel.

Maar wat wil het kind?

Maar wat als zij hier helemaal niet op zat te wachten? Wat als ze liever in haar element wou blijven, even zonder een knuffel van haar vader. Tja, dan negeer ik haar behoefte en vind ik dat van mij belangrijker.

Ik kon als kind al geen genoeg knuffels geven, mijn (toen nog) schattige broertje was dagelijks de klos. Altijd ging ik door tot er één van ons verdrietig werd. Wat ik vergat en nu nog steeds wel eens vergeet is de grens van een ander persoon.

Wanneer je dit negeert gaat het dus om jouw behoefte aan liefde. Op de momenten dat jouw kind een grens aangeeft en jij knuffelt toch, leer je ze dat het weinig zin heeft een grens aan te geven. Je leert ze ook dat jij jouw behoeften belangrijker vindt dan die van hen. Met dit laatste is niks verkeerd maar dat hoort niet ten koste te gaan van een ander.

Krijgen of eisen?

Toen ik een kinderyogaopleiding volgde in Amsterdam werd mij dit al verteld: een knuffel eis je niet van je kind, daar vraag je om; je hoort toestemming te krijgen. Wie weet wil jouw kind wel helemaal geen kusje of knuffel, wie weet wil het wel even met rust gelaten worden of wil het liever een Nintendo Switch in plaats van een plakzoen van haar vader die net een pot pindakaas op at. 

Het klinkt wellicht wat overdreven, maar denk even met me mee. Kun je van je kinderen verwachten dat ze in staat zijn grenzen aan te geven wanneer jij deze overschrijdt? Hoe zal dat later gaan wanneer ze vriendjes of vriendinnetjes krijgen?

Zoals ik al beschreef, vaak zijn mijn kinderen zo verschrikkelijk lief, zo knuffelbaar, dat ik gewoon die zoen of knuffel opeis.

Een andere aanpak

Op een regenachtige zondagmorgen, terwijl de rest nog sliep en ik in de roze badjas van mijn vrouw een oud fotoalbum opensloeg, zag ik een foto van mijzelf; ik ben daar drie jaar, rood aangelopen, in paniek en vechtend voor mijn vrijheid. Mijn nicht houdt me stevig vast en knuffelt erop los. Mijn grens werd duidelijk genegeerd en ik had het er moeilijk mee. Het Kiindmagazine schreef er laatst op Instagram ook wat over. Het heeft mij aan het denken gezet. En ik zie het nu anders. Ik durf er eerlijker naar te kijken. Het was precies de spiegel die ik nodig had.

Ik ging dertig dagen op een knuffeldieet om te onderzoeken wat dit teweeg zou brengen. Voor de duidelijkheid: ik stopte niet met knuffelen en liefhebben, ik stopte alleen met het knuffelen wanneer IK daar zin in had. Deze dagen zou ik eerst vragen of ze een knuffel wilden.

Meer respect, meer rust, meer liefde

In de dertig dagen dat ik toestemming vroeg om een knuffel is er aanzienlijk wat veranderd. Alsof er meer ruimte is, alsof ik al die tijd hun wensen negeerde en ze nu eindelijk respecteer.

Zo komt ons jongste wonder vaker bij mij op schoot, vaker naast me zitten tijdens het avondeten en het naar bed brengen gaat soepeler. Het is opvallend hoeveel relaxter ze is. Daarnaast is ze minder aanhankelijk geworden richting moeder. 

Dit laatste heeft mij nog het meest geraakt. Ik zie nu pas hoe logisch het eigenlijk ook is. Ze kreeg van mij steeds een voorbeeld hoe je aandacht kunt eisen in plaats van vragen. Toen ik stopte met eisen begon zij dat ook minder te doen. 

Kinderen geven zo duidelijk aan wat er werkelijk speelt. Het vraagt erom dat je goed kijkt, luistert en ze als gelijke behandelt, of om een Instagrampost, of een oude foto van een hysterische miniversie van jezelf, dat kan ook helpen.

Hoe denk jij hierover? Hoor jij ook op een knuffeldieet te gaan? Of geeft jouw kind juist aan meer knuffels te willen?


Lees meer stukjes over ouderschap:

Een stukje tekst waarin ik mij afvraag wat de meerwaarde is van het uitdelen van straffen.

Een stukje tekst over het voeren van de eendjes.

Een stukje tekst over de aalbessen in onze zomerse tuin.