Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Gips

Je hebt enorm veel pijn. Het beeld van jouw voet tussen de spaken staat in mijn geheugen geschrift. Eerst gil je van de pijn, daarna word je stil en trekt het bloed uit je gezicht. Nu maak ik het geluid. Terwijl ik je bij mij draag fiets ik huilend naar huis.

Thuis worden we ontvangen door de vrouw van ons leven. Ze blijft rustig en handelt adequaat, ze is precies wat we nodig hebben. In mijn mond proef ik het zout van mijn tranen, als ik wil vul ik er gemakkelijk een wijnglas mee, alleen lijkt zelfs een zee van tranen niet genoeg om mijn schuld weg te spoelen.

Mensen delen soortgelijke ervaringen, leven mee en stellen ons gerust. Goed bedoeld, maar ze nemen bij mij niks van het gevoel weg, laat staan van jouw wond. Het hoort bij het ouderschap wordt mij verteld. Het zijn triviale gebeurtenissen, waar menig mens over mee kan praten. Dat het alledaags is voor ziekenhuispersoneel gaat er bij mij nog in. Alleen voor ons is dit (gelukkig) helemaal niet triviaal.

Wanneer dit soort zaken alledaags zijn en zelfs het ouderschap kenmerkend maken, vraag ik mij af of ik er wel voor gemaakt ben. Het idee dat jij of je zusje nog een keer zoiets kan overkomen voelt voor mij als een ondraaglijke berg van verantwoordelijkheid. Op deze momenten walst de verantwoordelijkheid van het ouderschap over mij heen. Bij dat idee wil ik vluchten en angstig in een hoekje staan.

Alleen doe ik dat niet. Ik neem de verantwoordelijkheid, ik draag het en ik blijf de rest van mijn leven voor jullie zorgen. Met de hoop dat jullie altijd te beschermen.

Dit is een illusie. Loslaten hoort ook bij het ouderschap. Een leven zonder pijn, is geen leven. Jullie zullen nog meerdere keren lijden, zowel fysiek als mentaal. Er zal sprake zijn van verlies, van gebroken harten, blauwe plekken, van vallen en opstaan. Dit weet ik, alleen accepteren doe ik het niet.

Op het moment dat wij de eerste hulppost binnen liepen en kwam de een naar de andere binnen. Mensen op brancards, mensen onder begeleiding van gehaast ziekenhuispersoneel en naast ons ook een dame en een oudere man. Terwijl wij ons verhaal deden, keek zij al die tijd enorm ernstig. De oudere man keek wat dromerig voor zich uit en droeg nog sporen van een glimlach op zijn gezicht. Ze onderbrak ons en gaf aan dat haar vader hoogstwaarschijnlijk een herseninfarct had gekregen.

Het zette ons (behalve Stella) met beiden benen weer op de grond. Zelfs deze verhalen zijn alledaags. Er is ieder moment sprake van lijden en plezier, van sterfte en geboorte, van ongeluk en geluk.

Dit weet ik, accepteren doe ik het alleen nog niet. Wellicht is dat wel mijn grootste taak als ouder. Om mijzelf de wet van vergankelijkheid eigen te maken. Om daar ieder moment bewust van te zijn. Zodat ik dit mijn dochters kan meegeven en zij lichter door het leven zullen gaan.

Tijdens een tiendaagse Vipassana meditatie praat Goenka (leraar) over de kunst van het sterven. Hij schreef er zelfs een boek over en gaf legio lezingen. De titel van het boek heeft mij altijd angst aangejaagd. Maar nu begint het beter tot mij door te dringen. Ik denk dat het zoiets betekent als: wanneer je niet bang bent om te sterven, ben je pas echt vrij in het moment, in het leven.

Meer van dit soort stukjes? Je kunt ze op de mail ontvangen. Ondertussen is er ook een boek(je) verschenen. Je kunt het hier bestellen.