Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Gefeliciteerd

Ergens in dit universum op een bepaald moment, op een bepaalde plek, vierde ik mijn verjaardag, of eigenlijk deed ik dat juist niet, en het niets doen was juist wat deze dag zo sierlijk maakte.

Ik deed geen verjaardagsdingen. Ik mediteerde wel, liep hard en was met mijn favoriete meiden. De dag kreeg een andere invulling dan bijvoorbeeld tien jaar geleden. Nu at ik wellicht teveel, keek een keer teveel op mijn social media, en kon maar niet stoppen met The Handmaid tale, maar dat was het dan ook wel.

Een decennium geleden ging het vooral om feesten met middelen van buitenaf, extern genot dat intern kortstondig geluk bracht. Nu hield ik een feestje van binnenuit. Mijn waarden zijn verschoven, en terwijl ik weer een stap dichter richting mijn graf zette, word ik blijkbaar iets wijzer.

Hoe zou dat over tien jaar gaan?

We besloten een picknick te houden. Rondom een meer waar er meer mensen waren die er zo over dachten. Naast dat ik nieuwsgierig was naar wat zij aten, vroeg ik mij af of zij eerdaags ook een verjaardag zouden vieren. Voor even sloot ik mijn ogen en maakte ik contact met alle anderen die deze dag de eer hadden om stil te staan bij hun sterfelijkheid.

Want dat vergeet ik vaak. Ergens denk ik de uitzondering te zijn. Ik, die ene, de uitverkorene, onsterfelijk, onschendbaar. Maar naarmate de jaren vorderen en er weer in niets meer dan een zucht een jaar voorbij vliegt is daar dus die wijsheid.

Misschien is wijs worden wel je eigen sterfelijkheid leren begrijpen, of eindelijk je verantwoordelijkheid nemen, je pad bewandelen en beetje bij beetje accepteren dat ook jij, net als al die anderen een keer voor het laatst een adem uitblaast.

Hoe zou dat zijn? Vraag jij je dat wel eens af? Je laatste adem uitblazen? Ze zeggen dat alleen al het stellen van deze vraag een enorm krachtige oefening is.

Stel dat je eerdaags je laatste uitblaast, doe je dat dan met een glimlach of word je een van die velen die zijn leven voorbij ziet flitsen als een verzameling soapseries gevuld met momenten van spijt?

Pfoe dat zou zonde zijn.

S.N. Goenka (meditatieleraar) legt het ongeveer op deze manier uit: “Wanneer je je laatste adem uitblaast en je dit doet met spijt, pijn of verdriet duw je jouw ziel een stuk naar beneden. Wanneer jij de kunst van het sterven leert en toepast tijdens je laatste adem is het alsof je jouw ziel een duwtje in de rug geeft. Je zult met een glimlach het leven verlaten, je zult lichter en wijzer terugkomen, en bevrijd raken.”

Tja, veel succes daarmee en als je dan toch bezig bent vertel mij gelijk even of er nog een vierde seizoen van The Handsmaid Tale komt.

Het vraagt oefening. Dit is voor de meesten van ons, zoals je kunt lezen, een levenslange les. Het toffe aan oefenen is dat als het mislukt (in hoeverre je kunt mislukken in sterven) je het nog een keer mag proberen.

Waar ik naartoe wil is dit: deze dagen, weken, maanden, weet ik veel, kortom deze tijd, waarin alles op zijn kop staat, DIT is een mooi moment om het anders te doen.

Een keer geen spullen op je verjaardag, een keer geen verdoving, maar jezelf eens wat rake vragen stellen. En als je dan ergens in de rij staat en plotseling antwoord krijgt, vertel dat dan aan iemand die je liefhebt, geef jouw antwoord door aan iemand die er wat aan heeft, deel je wijsheid.

Met mij bijvoorbeeld.

Oh, en als je jarig bent deze dagen: alvast of nog gefeliciteerd.

Lees meer:

Een stukje over de verjaardag van S.

Een stukje over de verjaardag van R.

Een stukje over de verjaardag van grote R.

Een stuk over het volgen van een Vipassana cursus.

Klik HIER als je dit project extra leven wil in blazen. En neem eens een kijkje op mijn youtubekanaal (kinderyogalessen).