Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Flamingo

Op de bank bij een wijs man die ik niet in een ander woord kan vangen dan dat ik net voor hem gebruikte, hoor ik dat wij mensen scheppers zijn. Wij creëren onze eigen werkelijkheid. Iedere nacht wanneer je in een diepe slaap terecht kom maken je hersenen heilzame stofjes aan. Zoals een stof dat ook voorkomt in Ayahuasca, de plant die je doet herinneren dat je god bent. Of een vorm van DMT, een stof dat ook vrijkomt wanneer je sterft. 

Zo zou je dus kunnen zeggen dat je iedere nacht God bent, sterft, en iedere ochtend weer opnieuw mag beginnen. Dus: Don’t like the story? Write a new one. Of zoals schrijvers wel eens zeggen: “Kill your darlings.” Dit spreekt me aan omdat ik deze dagen in de war ben en graag een nieuw verhaal wil schrijven. Al dat onzekere gelul, dat boek ken ik nou wel. 

Er staat een kerstboom bij ons in de woonkamer. Een echte. Ik denk dat de boom mij aanvoelt want de meeste naalden vallen al op de grond. Het is op de kerstverlichting na, nog donker. Mijn vrouw en ik hebben een kort moment samen. Iets dat we koesteren, aangezien we het volgende moment uitgeteld op de bank liggen.  

Stella komt in haar Adam en Eva kostuum de woonkamer binnen. Ze heeft een roze veer in haar handen en vertelt over een droom gevuld met sterren, eenhoorns en regenbogen. Dagelijks luister ik met bewondering naar haar scheppingskracht. Ik slurp snel een koffie naar binnen en voel de onrust in mijn hoofd weer wakker worden.

“Wat ben je aan het doen Stella?”

“Ik geef deze roze veer water.”

“Een veer heeft geen water nodig lieverd.”

“Jawel, ik laat een Flamingo groeien pap!”

Hoe is het mogelijk. Dit kind speelt met de taal. Op deze momenten wordt mijn mond gesnoerd. Dit fantastische wezen symboliseert wat mijn wijze vriend vertelde: wij mensen creëren onze eigen werkelijkheid. 

Volwassenen denken dat wij kinderen van alles horen te leren, maar ik zie het steeds vaker anders. Volgens mij zijn ze al af. Ze zijn niet incompleet, ze hebben enkel ruimte nodig om te experimenteren. Ik hoor voor een veilige ontdekkingsplaats te zorgen en aanwezig te zijn. Steeds vaker snap ik dat ik het beste maar mijn mond kan houden. Smoel dicht, kijken, leren en luisteren.

Mijn kinderen verdienen iedere dag een Nobelprijs. Er bestaan namelijk geen grotere wetenschappers dan zij. Hun hele leven bestaat uit één groot experiment. Zo had Rosie laatst bedacht dat de monsters die haar ‘s nachts achtervolgen weggejaagd kunnen worden door haar magische kussen. Ze schrijft, na een uitprobeersel een nieuw verhaal. De volgende keer dat mijn kind in een plas wil springen of besluit de koude december zee te trotseren laat ik het gebeuren. Dat is namelijk het experiment.

De woonkamer ligt vol met troep. Ik sta, terwijl wij dansen op Curtis, Bill, Busta en Frozen vier keer op een Duplogiraffe en legio dennennaalden. Het doet pijn. Morgen volg ik mijn kinderen. Dan schrijf ik een nieuw verhaal, waarin ik dans op een fluwelen vloer zonder onzekere gedachten.

Lees meer stukjes over ouderschap:

Een stukje over eendjes voeren.

Een stukje over grenzen aangeven.

Een stukje over straffen en belonen (wel of niet?)