Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Eet af en toe een insect?

Sinds maanden draag ik een lange broek en weet ik niet of ik daar nou blij van word of treurig. Aan de ene kant wil ik meer zon en is er vrees voor het einde van de zomer, aan de andere kant ben ik blij met het vertrouwde Nederlandse weer, omdat ik mijzelf dan kan vertellen dat het klimaatverhaal toch nog goed gaat komen.

Ik lees een stuk op Blendle. Er wordt onderzocht of veganisme goed voor het milieu is. Het pleit voor het eten van lokale producten die een minder schadelijke ecologische voetafdruk achterlaten dan veganistische producten uit verre landen. Beter lokaal – soms ook dierlijk – waardoor er meer helderheid en transparantie in productie ontstaat. Terwijl ik een avocado weg kauw, kan ik mij hier wel in vinden. Alleen besluit ik het alsnog veganistisch te proberen.

Naast de avocado eet ik: broccoli, rijst, falafel en currysaus. Dit doe ik met stokjes. Soms wanneer niemand kijkt en omdat ik te gretig ben, pak ik een stronkje met mijn rechterhand en prop ik het in mijn gevulde mond, omdat ik die verschillende smaken zo prettig vind, en omdat ik een gulzige Europeaan ben.

Met aandacht eet ik mijn maaltijd. Althans dat is de insteek. Ik sluit Blende en mijn telefoon ruim ik op. Het belandt in een donker hoekje op de kast, naast de middelen waar ik dagelijks naar hunker, zoals alcohol, chips en koek. Mijn hoofd zit vol met gedachten. Het zijn net sprinkhanen die door mijn kop springen. Snel, door elkaar, moeilijk te volgen. Ik lach erom. Net besloot ik verder te gaan met veganisme en terwijl ik eet, denk ik aan sprinkhanen in mijn kop.

Zo fietste ik laatst, na een bezoek aan de sportschool en de sauna, op de E-bike van mijn vrouw. Door de wind in mijn rug haalde ik met gemak de 40 km per uur. Mijn gemoedstoestand was prima en ik werd blij van het idee dat er een flink bord eten op mij stond te wachten. Zodoende, een glimlach op mijn gezicht. Precies daarna vloog er een vlieg naar binnen. Doorslikken was nog de enige optie. Ik dacht aan een veganistische maaltijd terwijl er een vlieg in mijn buik belandde, onvrijwillig dat wel, maar toch.

Wat is hiervan de conclusie? Eet af en toe een insect?

Ik haal het volgende eruit. Iedere keer dat ik probeer iets te zijn, in dit geval een veganist, krijg ik hulp van de natuur, zij zet mij dan weer op mijn plek. Met natuur bedoel ik: dieren, planten, weersomstandigheden en de mens. Ook al lijkt het soms anders, maar wij mensen zijn onderdeel van de natuur. Ieder label dat ik mijzelf op plak of laat opplakken is vergankelijk. Het label is niets anders dan een zoveelste poging om meer van het leven te begrijpen. Een zoektocht die zich naar de buitenwereld richt, een zoektocht dat geen antwoorden brengt. Het antwoord ligt namelijk in onszelf. Dat wij kunnen vinden door op ongemakkelijke momenten geen afleiding of verdoving te zoeken, maar juist naar binnen te keren. Zo kun je het ongemakkelijke gevoel, voelen. Wanneer het er echt mag zijn komen de antwoorden vanzelf. Zo is dat voor ieder mens.Ik weet het, ik heb het zelf ervaren, het is fantastisch. Alleen steeds die terugval.

Met mijn buik nog vol met plantaardige producten, neem ik plaats in de trapkast, sluit mijn ogen en kijk ik naar de sprinkhanen in mijn kop.

Vond je dit stukje: leuk, interessant, lief, mooi, boeiend? Je kunt je inschrijven voor mijn mailing. Dan ontvang je het zonder reclame, zo nu en dan, in je mailbox. Of koop mijn boek. Daar staan meer van dit soort stukjes in.