Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Een week zonder jou

Onderweg naar de peuterspeelzaal praten we over het belang van warme voeten, de smaak van snot en waar mama momenteel vliegt. Twee blonde koppies met haar steken boven de rand van de bakfiets uit. Het zijn net stokstaartjes, turend naar de wolken die door de wind snel door de hemel bewegen.

‘Warme voeten voorkomen snotneuzen, stelletje snotneuzen!’ roep ik terwijl de wind ons probeert af te remmen.
‘Oh ja, papa?’
‘Ja, ik vind snotneuzen vervelend. Jullie niet hoor, dat was een grapje, maar een echte snotneus vind ik lastig.’
‘Ik niet, snotneuzen zijn erg lekker.’

Vogels schrikken van mijn lach die door de straten buldert. Thuis had ik ze sloffen aangetrokken en verteld dat warme voeten belangrijk zijn. De oudste had om een vlecht gevraagd en ik zei dat ik dat nog zo moeilijk vind en of een staart ook oké was. Ze had geknikt. Zelfs de staart bleek een uitdaging. Ook dacht ik alles goed voorbereid te hebben, toch was er haast en stootte ik de thermostaat van de muur, dat ding sloeg op hol en het was hier op één dag de Noordpool en Zuid-Afrika.

De vrouw van het huis is nog maar net onderweg, maar haar afwezigheid is voelbaar. Ik ben trots, omdat ze eindelijk eens voor zichzelf kiest. Ik mis haar en vind al die verantwoordelijkheid spannend. Soms vraag ik mij tijdens een ruzie af hoe het zou zijn zonder haar. Hoe zou die eenzaamheid voelen? Ik zou het redden, maar het leven zou incompleet aanvoelen, als een puzzel gekocht op de rommelmarkt, thuis kom je er achter dat het belangrijkste stuk ontbreekt.

Mijn jongste en ik rennen door de regen, we kijken naar vallende druppels, regenbogen en gesloopte gebouwen. Ooit was één van die gebouwen mijn basisschool. Ik leerde daar wat over de wereld, speelde toen ook al met gedachten. Op de wc telde ik mijn vrienden en fantaseerde ik wie er op mijn begrafenis kwamen. Het zou er druk zijn en er werd vooral veel gehuild. Trucjes van het ego om meer grip te krijgen op het leven van een jaren tachtig kind.

Terug schijnt de zon. Als dan voor de zoveelste keer de gedachte komt, het zonder mijn vrouw te moeten doen, vliegt er een roodborstje voorbij. De jongste roept en ik lach. Mama draagt de naam Robin en dat betekent roodborstje.

Op school zie ik dat de oudste haar staart minder net zit dan die van andere meiden. Het maakt haar niks uit, het houdt mij bezig. Een andere vader is al wat verder in dit proces. Hij tovert behendig een sierlijke paardenstaart tevoorschijn. Er is dus hoop. Ik besluit dat aan het einde van deze week, ik prachtige paardenstaarten maak.

Het besluit om het cadeau aan te nemen en voor zichzelf te kiezen kostte mijn vrouw veel moeite. Eerst gaf ze gas tegen, ze kon ons toch niet alleen laten? Ieder die haar lief heeft en hiervan op de hoogte was sprak op haar in.  Waar komt die zelfverloochening toch vandaan? Geef ik jou dit gevoel? Ben ik zo manipulatief dat jij amper het huis durft te verlaten? Of is dit iets van jou? Is dit jouw puzzel die je de komende tijd gaat oplossen?

Thuis wordt er gespeeld met beschuit. De oudste vormt het beschuit zoals een beeldhouwer een figuur uit steen vormt. Ze neemt (door kleine hapjes) stukjes weg, schaaft het langs elkaar, legt het even weg en herhaalt dit proces, totdat ze zichzelf en haar beste vriendje herkent. Ik kan er alleen maar naar kijken, woorden zouden dit proces te kort doen. In mijn hoofd noteer ik wat ik wil delen, waarvan dit het resultaat is.

Ik sluit de dag af met yin yoga. Mijn melancholische gevoel valt met zoute druppels op de mat. Het is goed om even van een afstand naar elkaar te kijken. Ik voel dat ik al die tijd geen tijd had voor verdriet. Er ontstaat ruimte, speling en waardering. Mijn gezicht trekt van het zout. Tranen van verdriet proeven anders dan tranen van vreugde. Dit hoorde ik al op de opleiding maar binnen een dertigtal minuten proef ik het verschil. Eerst het zoute verdriet, vervolgens de zoetere tranen van vreugde. Een mooi bewijs dat er achter de wolken zonnestralen schijnen.

Wil je op de hoogte blijven van komende verhalen? Laat je mailadres achter en je bent de eerste die het hoort.