Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Dubbelvla

Normaliter heb ik niet zoveel tegen een weekend vrijwillige quarantaine, maar nu het niet vrijwillig is komen zelfs de wc-muren op mij af. Bij de klimduin zouden we geen bekenden tegenkomen, even wat natuur nuttigen en dan weer gaan, maar zoals het universum wel vaker vreemde grapjes uithaalt komen we nu onze strandvrienden tegen. 

Mijn vrouw kletst met die andere leuke vrouw, ze hebben het fijn, de kinderen hebben het fijn en ik zie nog meer mensen die plezier hebben. Groepjes mensen die net zoals andere dagen genieten van de natuur. Ik graai drie keer in een lege broekzak. Ik betast mijn jaszakken en herinner dan weer dat ik mijn mobiel thuis liet. 

De kinderen zoeken elkaar steeds op. Ik wil ingrijpen, maar laat het los. Ik sta er wat verloren bij. En merk dat ik ondanks al dat plezier tussen de zandkorrels het niet echt tot me door laat dringen. Ik draag een onzichtbaar schild, heb geen mondkapjes nodig, want ik kets de realiteit van mij af. 

In het bos kom ik los. We zoeken dennenappels, groot genoeg om thuis mee te knutselen. Op het pad waar we horen te lopen liggen de netnietdennenappels, achter het ijzerdraad liggen de juiste. Ze roepen ons. Alleen dat verdomde hek, daar horen wij niet te komen.

We leven in een nieuwe tijd, in een tijd waarin alles op zijn kop staat, in een tijd waarin al het vertrouwde misschien wel komt te vervallen, een tijd dat als steenschrift in het geheugen gebeiteld wordt, daarom (en natuurlijk omdat er veel meer vrije tijd beschikbaar is) probeer ik dagelijks de juiste keuzes te maken, zodat onze kinderen later op de bank met hun kinderen terugkijken op een spannende maar vernieuwende tijd, waarbij ze zinnen als: weet je nog toen pappa, of, toen in het bos, of, we waren toen zoveel samen, gebruiken. 

Zodoende klimmen de oudste en ik over het ijzerdraad naar boven. Oh dat recalcitrante gedrag van mij, zie het alsjeblieft als iets moois, lief medemens. Hijgend fluisteren we wanneer we een groepje mensen aan zien komen. We verstoppen ons achter de wortels van de grootste boom. Ik hou haar vast, het is anders te steil, en voel haar hart kloppen. Daarna wanneer de kust weer veilig is gooien we de dennenappels naar beneden.

Thuis maken de meiden er discodennenappels van. Wij praten voor de zoveelste keer over deze vreemde dagen. Ik voel mij als een geschud pak dubbelvla. Ergens is het lekker om zoveel samen te zijn, om te spelen, extra gezond te leven, na te denken over moestuinen en noodgedwongen nieuwe plannen te maken, maar aan de andere kant is die onzekerheid en zijn de zorgen, de zieken en de doden zo intens en verschrikkelijk, dat alles gemengd voelt; hoe kan je niet in de war gaan in deze tijd?

Ik denk dat de meesten van ons zich voelen als een door elkaar geschudde substantie. De een smaakt en proeft net wat anders dan de ander. Soms vergeet ik dat en dan is het isolement lekker, maar ik ben toch iedere keer blijer wanneer ik hier juist uitgetrokken word, wanneer ik mij open stel en proef van al die andere bijzondere smaken.

Vanavond als ik genoeg reden zie om naar de supermarkt te lopen haal ik chocoladepudding in plaats van dubbelvla. Ik eet het tot ik buikpijn heb, tot de muren op mij afkomen.

Lees meer:

Een stukje over buitenspelen.

Een ander stukje over corona.

Nog een ander stukje over corona.