Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Druk doen kan altijd nog

Ik kook rijst en smijt wat sla, zuurkool, tomaat en avocado in een houten kom, zet de sissende pan met groente op tafel en ben klaar om van een welverdiend middagmaal te genieten.

De eerste hap is onderweg naar dat prachtige smoelwerk van mij, echter mijn lepel eindigt onaangetast weer op mijn bord. De meisjes hebben behoefte aan slaap en mijn lieve vrouw (mijn meisje) kan ook wel wat rust gebruiken.

Met mijn gedachten nog bij mijn maaltijd, breng ik de oudste naar boven, Zij is ook nog bij haar maaltijd, of eigenlijk is het andersom, de maaltijd is nog bij haar. Ze ruikt naar pindakaas en blauwe bessen, haar gezicht is als een schilderij van een dronken kunstenaar (wat volgens mij een pleonasme is), overal zijn gekleurde vlekken zichtbaar. Als je goed kijkt kun je precies zien wat ze gegeten heeft.

Nadat ze schoon in bed met haar lievelingsknuffel genaamd Nuis (een muis met een grote neus), haar ogen sluit, loop ik watertandend naar beneden. Ik probeer van iedere hap heel bewust te genieten.

Maar mijn gedachten nemen de overhand.

Een enorme to-do-list passeert de revue.

  • Eerst Rosie laten boeren en dan te bed.
  • Dan ruim ik hier op
  • en schrijf ik een stuk voor mijn blog of wellicht wel voor de krant.
  • Daarna kan ik nog wat yoga doen
  • en een korte meditatie,
  • oh en als het even lukt nog een wandeling met de meiden, maar dat is voor later, straks heb je eerst wat tijd voor jezelf.

Ho wacht eens, waar ben ik mee bezig?

Rosie ligt over mijn schouder. Ze voelt heerlijk en slaat haar armpjes om mij heen. Ik geniet, til haar boven mij op en we hebben oogcontact, ze lacht naar mij, haar glimlach is als een omgekeerde regenboog.

Dan zit ik in het nu. Dan ben ik aanwezig, in het huidige moment.

Dit zijn hele korte momenten, voordat ik het doorheb val ik weer in mijn routine: Ik heb haar op mijn schouder, check mijn Whatsapp, leg mijn telefoon weg en ruim met één hand de vaat in. Ondertussen speelt mijn geest de to-do list weer meerdere keren af.

Verdomme de zon gaat ook nog eens schijnen, nu wil ik nog in de zon zitten ook. Weer iets voor op het lijstje.

Ho, wacht eens. Dit ga ik anders doen.

De telefoon wordt neergelegd, de afwas blijft vuil.Ik zorg ervoor dat ik alleen met mijn dochter bezig ben, dat Roos de enige is die ik vasthoud. Zeer snel, komt er een rust over ons heen. Ze laat tevreden een boer en ik geef haar 874 kusjes. Ze geniet hiervan, tenminste zo lijkt het.. 

Ze zegt nog niet zoveel..

Wanneer ze slaapt geef Ik mijzelf een kado. Een kado van niks (geen materie). Mijn telefoon en gedachten laat ik los. Met alleen een kop thee zit ik op het zonnigste plekje van Nederland. Ik sluit mijn ogen en ik schrijf een deel van dit stuk in mijn gedachten. Na regel vijf heb ik door dat ik weer aan het werk ben.

Ik lach erom en luister naar niks. Ik luister naar de stilte. Niet naar de zoemende bij, de auto’s die langsrijden, de buurtkinderen die oorlogje spelen, of de gedachten die langs zoeven. Nee, ik luister naar alles wat daartussen zit, naar de stille momenten, naar het nu.

Voelen, in plaats van denken.

Dit moment/kadootje had ik echt even nodig.

Dan maar een smerige vaat, een broodje pindakaas en een to-do-list die nooit leeg komt.

‍Ooit hebben we het zo druk met niks doen, dan hebben we geen tijd meer om ons druk te maken...

Lees je deze verhaaltjes graag? Je kunt je erop abonneren.Binnenkort verschijnt mijn boek:‘Een poëziealbum van een schatzoeker’  memories van een vader, idealist en wereldverbeteraar.