Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Diagnose

Eigenlijk hoor ik dit niet te schrijven. Naast mij liggen twee dikke pillen verantwoordelijk voor meer dan 3600 pagina´s over de ziekte van de mens. Eigenlijk hoor ik mezelf onder te dompelen in al dat leed. Als ik er naar kijk krijg ik bijna een hartverlamming, ik weiger op te zoeken welke diagnose je stelt bij hartproblemen; geen woord, geen bladzijde, niets komt er binnen.

Ik weet het niet. De dagen van de week, wel of geen studie, meester of coach? Zelfs het broodbeleg is deze dagen een ingewikkelde keuze. Dit allemaal door een simpele vraag die mij laatst gesteld werd: “Wat wil je gaan doen als je straks klaar bent met je studie?”

Ja, dat ik wil schrijven is nu wel duidelijk, maar er is meer dan dat. Steeds als ik een paar woorden op het beeldscherm zie verschijnen kijken de medische boeken mij aan. Alsof ze zeggen: Geef ons eens wat aandacht, heel jezelf. 

Je kunt het ook teruglezen in mijn stukjes. Enkele keren denk ik het te weten en richt ik mijn pijlen op dat wat mij bezighoudt. Ik geef het water, er ontkiemt een spruit, het blad ontvouwt zich richting het zonlicht en sterft, want, mijn aandacht richt zich al op het volgende zaadje. Maar mijn leven is toch wel meer dan een verloren grasmat? 

Eenmaal in beweging begint het te dalen. De frisse lucht, de wind die het haar uit mijn gezicht wappert, buiten is het goed. De eerste kilometers schud ik, dat, wat mij daarvoor nog vastgeketend hield - meestal een gedachte of een emotie- , van mij af; daarna komen soms de inzichten. 

In een sloot waar ik graag langs ren drijven een paar eenden in het kabbelende water. Ik word altijd vrolijk van eenden die iets op de bodem zoeken. Ze steken zonder gêne hun kont de lucht in, twee oranje trappelende poten zichtbaar, zoekend naar meer.

Naast dat het er erg grappig uitziet, spreekt mij hun focus aan. Ze geven geen fuck om wat de andere eenden ervan vinden en al helemaal niet wat ik ervan vind, ze zoeken, eten en zoeken. Het voordeel hiervan is dat ze eerder hun doel behalen én zich minder druk maken. 

Natuurlijk is een eend niet bezig met de zingeving van het leven, anatomisch gezien zijn er nogal wat verschillen, maar daar gaat het nu niet om, ik probeer een punt te maken. In dit nieuwe jaar mag focus mijn vriend worden, samen met tijd. Die twee ontmoeten elkaar dit jaar vaker, zodat ze goed gestemd door het leven gaan. 

Thuis ruik ik naar ammoniak. Dit heb ik wel vaker na een langere duurloop. Ik giet twee glazen water achterover, doe mijn schoenen uit en zet een stretch houding in, een die je wel vaker ziet, alsof je een muur probeert te verplaatsen.

“Iemand die ik niet ken die veel betekent voor iemand die ik wel ken heeft zelfmoord gepleegd!” zegt mijn vrouw geschrokken.

“Who wat heftig.”

“Ja, ik vind het zo sneu.”  

Ze is er door ontdaan. Degene vond de uit-knop van het leven en treed nu een andere wereld toe. Een ander level van bewustzijn waar je helemaal niet hoeft te zijn, je bent dan gewoon, je hoeft geen ballen hoog te houden noch geld te verdienen, of een levensmissie te vinden, misschien hoef je er alleen maar te zijn

Je hoort het vaker. Helaas. Heel even vraag ik mij af of ik het in me zou hebben. Zou ik ook op die knop drukken wanneer de urgentie hoog is?

Ik sla mijn medische boeken open. Ik zoek, nergens vind ik een diagnose. Behalve dat spieren tijdens hun arbeid een beetje ammoniak produceren. Wanneer je koolhydraatvoorraad te klein is, verteert je lichaam de eiwitten in je spieren, waardoor de ammoniakproductie toeneemt.

Maar wat heb je hier in godsnaam aan?


Lees meer stukjes over van alles en nog wat:

Een stukje over hardlopen.

Een stukje over eendjes voeren.

Een stukje over het welzijn van de planeet.