Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

De mobiele eenheid

Op het scherm van de laptop verschuilt Matthijs van Nieuwkerk zich achter de vingerafdrukken van mijn kinderen. Ik kijk naar oude aflevering van DWDD. Of kijk ik naar naar De Wereld Draait Terug?

Er zitten kinderen van acht t/m vijftien jaar aan tafel. Allemaal geven ze aan niet meer zonder mobiel te kunnen. Ook ik voel mij zo. De ene verslaving inruilen voor de andere is nog steeds een vlucht. Het is vrijheid noch content zijn in het huidige moment.

Tussendoor laat het team van Mathijs de gevolgen van teveel telefoongebruik zien. Ik kijk ernaar en denk aan mijn eigen gedrag. Ik zet een trappetje in mijn hoofd tegen mijn frontale hersenkwab, klim naar boven en loop naar het gedeelte dat zich steeds maar zorgen maakt. Daar zie ik een tijdmachine staan. De deuren van de DeLoraen gaan met een sissend geluid open. Ik stap in, reis vijftien jaar verder en tuur door de autoruit naar mijn kinderen van de toekomst.

Ze zien er goed uit. Beiden blond licht krullend haar tot op hun billen en een scherpe blik uit de ogen. Ze zitten rechtop, er is geen sprake van hyperkyfose. Naast ze ligt een stapel boeken, op de kaften lees ik de namen: Worthy, Geurtz, Murakami.

Verbaasd veeg ik met mijn mouw het gevormde condens van het raam. Waar is de onrust? Waar is de digitale overname? Ik scan de toekomstige woonkamer en zie nergens vierkante ogen, vergroeide lichaamsdelen of Whatsapp-vingers. Ze praten, lachen, lezen. Mijn lijf ontspant. Dan ben ik toch het voorbeeld geweest dat ik altijd wilde zijn.

Maar dan begint het hoofd van mijn oudste dochter te trillen en knipperend licht te geven. Ze steekt haar vinger in de lucht, het trillen stopt. Voor haar gezicht verschijnt een hologram. Met haar lippen stijf op elkaar voert ze een gesprek; haar gedachten vormen de woorden in de app. Help! Ik weet niet hoe gauw ik uit wil stappen en haar wil redden. Ach meisje toch, al die straling door je lijf…

Ik ontwaak uit mijn gedachtengang en ben weer back to the now. Door die terugkijk-aflevering heb ik geen realistisch beeld meer van de tijd. Ik weet het niet meer. Is het een zomerse maandag, of een herfstachtige zaterdag?

Één van de kinderen aan de tafel beschrijft de druk van een groepsapp, social media, en de peergroup. Ze herkent het, maar doet er bewust niet aan mee. Ze staat in haar kracht en zorgt ervoor dat de hele tafel stil is. Ze geeft mij hoop.

De volgende dag staan S. en ik bij de stoeprand. Met de ogen van een havik scant ze de weg. Voor haar is het een kwestie van leven en dood. Ik richt mijn aandacht op een vader met één kind voorop zijn fiets en één fietsend kind naast hem. Blijkbaar fietst dat kind voor het eerst want vader heeft een mobiel in zijn hand en probeert dit wonderlijke moment vast te leggen. Vader vergeet dat er een bocht aankomt en rijdt zelf bijna tegen de stoeprand. Gelukkig kwam er geen auto aan. Ik kijk er verbaasd naar. Maar voel mij al vrij snel een hypocriet. Ik begrijp vader, daar ben ik ook geweest.

Het meisje van de DWDD heeft een zaadje gepland. Het gaat niet om een smartphone verbod. Zij stelde Mathijs nog de vraag: ‘Is iemand die op kantoor werkt computerverslaafd?’ Computers zijn niet meer weg te denken. Zo is het ook met het mobieltje. Laten we net als deze meid op de juiste manier omgaan met deze apparaten. In deze gedachte schuilt veel meer liefde, kracht en realisme dan een verbod.

Nu alleen nog een manier zien te vinden. Als je het weet kun je mij een appje sturen :)

Dit keer maak ik maar geen reclame voor mijn social media kanalen. Ik ga je ook niet vragen dit door te sturen.

X