Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

De magie van kerst

Dat het leven bestaat uit liefde, vergeving en magie realiseerde ik mij voor het eerst tijdens een viering op school.

Als kleine jongen pakte ik tijdens de kerstmaaltijd het chocolaatje van juf Marjon haar slagroomtaart. Terwijl mijn vingers nog onder de slagroom zaten en de juf mij streng aankeek, ontkende ik ijskoud mijn gulzige daad. Ze liet het daarbij.

Dat kerst een feest is waarbij je liefde toont, vergevingsgezind en dankbaar bent voor alles en iedereen om je heen, was voor mij ten eerste nog onbekend en ten tweede kwam het zeer goed van pas. Althans zo leek het. Andere dagen van het jaar had mijn daad mij een hoop gelazer gebracht. Al eerder werd ik opgesloten in het bezemhok, kreeg ik een draai om mijn oren, werd er een klomp tegen mijn schenen gegooid, werd mijn mond gesnoerd door deze stevig dicht te knijpen en tijdens gezamenlijke vieringen moest ik steevast op het kantoor van de directeur verschijnen. 

Dit keer niets van dat. Enkel een strenge blik waar ik ondertussen niet meer van schrok. Als je onderdanig en schuldbewust naar beneden keek, braaf ja of nee schudde en met twee woorden sprak, was je weer vrij. Ik stond perplex, er ging een wereld voor mij open. 

Tijdens de rookpauze van de juf ging ik op zoek naar haar portemonnee. Na het roken ging ze altijd langs haar collega. Hij maakte meestal een grap over één van zijn favoriete lijfstraffen, waarna zij haar rokerslach door de gangen liet bulderen. Voor ons was dit een signaal dat ze weer spoedig het klaslokaal binnenkwam. In de portemonnee vond ik een briefje van vijf gulden en besloot het in mijn broekzak te stoppen. De andere kinderen hadden het niet door. Bovendien zou ze het toch niet missen, haar drankprobleem maakte van haar geheugen een gatenkaas. Streken kon je het beste voor een vakantie uitvoeren, dat wist ik allang.

Ik herkende de rode spatadertjes op de wangen, het vettige haar dat maar niet gewassen werd, een adem van een glaasje teveel. De mix van tandpasta en de glazen wijn van de avond daarvoor maakte het lastig om je te concentreren aan de instructietafel. Nu snap ik dat de adem van de juf ons dronken voerde, of ons op zijn minst aangeschoten de tafels van vermenigvuldiging liet overpennen.

Ik kreeg klappen wanneer ik weer onder de inkt thuis kwam. Ik dacht dat ik slordig schreef doordat ik een linkspoot ben, maar het was de drank die mij uit balans bracht. Juf Marjon vergat soms in welke klas ze moest zijn, ze vergat alles wat voor de vakantie plaatsvond,  net zoals mijn vader, die soms vergat dat hij mij al eerder een rotschop gaf. 

Bij mijn vriendje thuis stond een grote kerstboom. Al dagen had hij het over zijn cadeautjes. Het waren er meer dan twee handen vol en ik geloofde er niks van. Mijn ongeloof zorgde ervoor dat we de volgende ochtend van school spijbelden en bij hem thuis afspraken. Zijn ouders waren toch te werk. Binnen een mum van tijd had ik hem zo ver dat hij zijn cadeautjes begon uit te pakken. Hij ging grondig te werk en ontdeed alle cadeautjes van hun beschermlaag. Van de extra luxe goochelset besloot ik de goochelstaf weg te toveren. Het duurde niet lang of ik moest van mijn vader een vervelend telefoongesprek voeren en mijn daad bekennen. Maar dat pas na de feestdagen, tijdens kerst hoorde dit niet. Eerst pakte ik de staf in en legde het onder onze kleine kerstboom. 

Bij ons thuis werden deze dagen de slaapkamers geschilderd. Mijn broertje had al weken last van explosieve diarree en dat liet zo zijn sporen achter. De kleurkeuze van mijn ouders begreep ik niet, maar het bordeauxrode paste goed bij de kerstballen en de piek van het kerstboompje. Naast de pot met verf lag een grote doorzichtige spuit. Zo eentje die je vroeger in het klein van de dokter kreeg nadat hij aan je ballen gezeten had.

Nog steeds in de kerstsfeer liep ik met een volle spuit bordeaux rode verf naar het hoekhuis naast ons. Ik tekende een kerstboom en schreef een vraag op de muur: Wanneer krijg ik mijn voetbal terug buurman? groeten de Kerstman. Voordat ik antwoord kreeg zat ik op mijn kamer. Ik ontkende mijn daad, maar met het rood op mijn vingers en kleding viel ik wederom snel door de mand. Ik heb nooit geleerd mijn sporen zorgvuldig te wissen. Mijn vader had mij hardhandig naar boven gestuurd. Vanuit het zolderraam zag ik hem schrobben. Het rode sop liep de put in. Ik huilde zo hard dat de klok van de muur viel, maar het maakte niks uit. Op kerstavond at ik niks.

Ik kwam juf Marjon laatst tegen. Al die jaren had ik haar verweten dat ze mij vanwege het chocolaatje op het slagroomtaartje niet harder had aangepakt. Ze schrok van het feit dat juist ik meester werd. 

“Waarom?” vroeg ze.

“Vanwege kerst”, zei ik.

Ze had stof in haar haar, rookte nog steeds, en keek me streng aan, maar daar bleef het bij.

Juf ik vergeef u.

Lees meer korte verhalen:

Een kort verhaal over de liefde.

Een kort verhaal over een jongeman met haast.

Een kort verhaal over collecteren.