Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

De eerste week

Beneden weet ik niet zeker of het om een avond of een vroege ochtend gaat. De koekoeksklok gaat vijf keer en helpt mij herinneren. Afgelopen nacht ging het slapen moeizaam en onrustig. Ondanks oordoppen in  - die eruit zien als stukken wild vlees van een trol - , lag ik wakker van geluiden. 

Ik stoor mij steeds vaker aan het verkeer diep in de nacht. In de nacht heb ik geen behoefte aan snelle langs zoevende geluiden. Soms heb ik het idee dat mijn bed op een parkeerstrook staat. Dan zie ik mijzelf met slaapmuts op, en een gebalde vuist de langs racende auto’s vervloeken. Daarna word ik meestal wakker van de irritatie die mijn droom binnentrad.  

Mijn nacht was dus geen nacht om van te dromen. Ik kan mij niet heugen wanneer ik ooit een diepe slaap had, tenzij ik pijnstillers slik, dan kom ik wel diep, zonder dat meestal licht, op mijn hoede, als een cipier tijdens zijn eerste nachtdienst. Toch ga ik eruit wanneer de wekker gaat op een moment dat ik het niet wil. Ik denk aan koffie en dat helpt mij beneden nog beter realiseren dat het om de ochtend gaat en niet om de avond.

Alle drie starten we deze week weer op de scholen. Rosie bij de peuters, Stella als kleuter en ik als gymleraar. Terwijl de meiden letters, cijfers en spel leren, leer ik honderden namen. Aan iedere groep kinderen die ik zie vertel ik met trots over mijn gezin. Het geeft me kracht en laat de gezonde spanning die ik van te voren voelde, verdwijnen als zweetdruppels in een onderbroek. 

De gymzaal waar ik les geef is vijf minuten van mijn huis. Ik schrik ervan hoe klein de plaats is waar ik woon. In iedere klas zit wel iemand waarvan ik iemand indirect ken. Zo vraagt een jongetje, tijdens de instructie of ik ooit met zijn moeder gezoend heb. Ik lach, ben even stil, terwijl de klas mij aankijkt. Hij gaat verder.

‘Ja, jij was ook vroeger mijn vader zijn vriend.’

Hier haak ik op in en ga daarna verder met de instructie van de les. 

Heel bewust zet ik op de eerste dag weinig materialen neer, zodat ik op het moment dat Stella haar eerste dag afsluit, bij de uitgang van school sta. Ze komt naar buiten en reageert niet op mijn vragen. Ik stop, wetende hoe intensief die dagen kunnen zijn, als kind, als leraar en nu als ouder snap ik het. De verhalen komen later wel. Ze kijkt verbouwereerd rond en heeft het over haar maatje. Ze wil met hem afspreken en spelen in het aso zwembad dat staat uitgestald in onze achtertuin, maar kan hem niet meer vinden. Ze gaat weer de school in, op zoek naar haar nieuwe vlam, maar hij is spoorloos en dat maakt haar in de war. 

‘Je mag morgen weer, zeg ik haar. Morgen zie je je maatje weer.’

Teleurgesteld gaat ze met me mee. Ik snap haar gevoel. Ze is de eerste dag in het diepe gesprongen, kopje onder gegaan, volledig gedoken in haar nieuwe rol en nu is het eerste moment van afscheid daar. De stop werd uit het zwembad getrokken terwijl ze nog lang niet klaar was met zwemmen.

Als ouder vind ik dit een van mijn verschrikkelijkste taken. Wanneer de meiden in hun spel zitten en het ritme van de dag mij aangeeft dat ik als een wekker die ze niet willen horen het spel onderbreek. Deze verantwoording trek ik soms in twijfel. Vaak achteraf, soms in het huidige moment. Thuis vallen ze beiden in slaap op de bank en weet ik dat het goed is dat ze een moment van rust pakken. 

De rest van de dag telt Stella alles waar ze mee bezig is. Ze eet acht champignons, drie aardappels en neemt twaalf vingers van de jus. Er zitten drie mensen aan tafel en Stella zit er ook. Rosie is twee, Stella is vier en papa en mama zijn beiden zestig en achttien. 

Op bed vallen ze snel in slaap. Rosie snurkt zachtjes, als een klein tevreden biggetje. Ik hoop dat ze droomt over zelfvertrouwen en haar innerlijke kracht. Stella valt tellend in slaap en wanneer ik voor het slapen gaan nog een keer bij haar kijk zie ik de schaapjes boven haar hoofd over het hek springen. Ze is al bij veertien en begint daarna opnieuw.

Mijn droom gaat over een onderbroek met een smurf erop en een doodsbedreiging, daarover binnenkort meer.

Lees meer:

Een stukje over zwembaden en heet weer.

Een stukje genaamd: Kinderen zijn kunstwerken.

Een stukje over de politiek.