Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

De Corona Salsa

Mijn vriend, ooit getuige tijdens mijn bruiloft, loopt tegen mij aan voor de ingang bij de supermarkt. Mijn mondkap gaat af, mijn hart springt open. Toch kijk ik over mijn schouders en vraag ik toestemming voor ik hem een knuffel geef.

“Wij mogen dat wel makker!” zegt hij.

Onderweg naar huis struikel ik drie keer over een mondkapje op straat. Ze liggen er verloren bij en symboliseren het verloren contact met onze moeder: de Aarde. De natuur geeft ons signalen, wij negeren dit met mondkapjes op ons gezicht en gooien het op straat. Met iedere stap die ik zet op deze regenachtige dinsdag in december dringt tot mij door waar ik momenteel mee worstel.

Een jaar geleden was ik direct op mijn vriend afgestapt, een knuffel uitgedeeld en waarschijnlijk nog een trap onder z'n kont gegeven. Nu kijk ik over mijn schouder of ik er niemand mee beledig, of ik niet een boete krijg, terwijl ik een menselijke basisbehoefte vervul.

Ik loop in de supermarkt met een mondkapje op. Een lief kindje in een paarse kinderwagen kijkt me aan. Ik lach en knik. Even dat moment van verbinding. Dit doe ik in de gymzaal ook veel. Zoiets van: Ik zie je. Ik respecteer je. Je mag er zijn. Alleen nu kwam er geen reactie. 

Logisch natuurlijk, wanneer je verder geen mimiek of empathie ziet. Op langere duur gaat dit zorgen voor een nieuwe lichting jeugd waar de sociale vaardigheden van een ongekend laag niveau zullen zijn. Want hoe lees je iemands uitdrukkingen wanneer je de helft van het gezicht niet kunt zien?

Ik zie het in de gymzaal ook terugkomen. 

Marije(*) zit aan de kant. Ze heeft ruzie gemaakt met haar vriendin. Beiden hadden ze hetzelfde gympakje aangetrokken, dit zou de leukste les worden van het jaar. Alleen kregen ze ruzie om de bal en bovendien heeft de moeder van Marije Corona gehad. Ik stap op Marije af en reik mijn hand naar die van haar. Ze reageert door met haar hand richting de mijne te komen, alleen onderdrukt ze haar natuurlijke impuls en trek ze haar hand terug. Ze staat op en steeds wanneer ik een stapje dichterbij doe om naar haar verhaal te luisteren deinst ze achteruit. Het lijkt wel een dans. De Corona salsa.

Alleen ik kan niet meer dansen. Ik weet niet meer hoe het moet. Voorheen stond ik stiekem met je te dansen, voorheen hoorde ik overal muziek. Nu zijn de deuren gesloten en luisteren we ieder voor zich. 

Ik zie steeds meer Marijes in de gymzaal. Ik zie steeds meer angst. 

Dit kan ook anders. Een gezonde leefstijl, een gezonde mindset, een gezond lichaam, dat kan zoveel aan, heeft dat echt een mondkapje nodig?

Op mijn bruiloft danste ik nog. Wie speelt er nog muziek? Wie leert mij weer dansen?


(Marije is een fictieve naam, er had net zo goed Mark kunnen staan of Hugo).

Lees meer:

Een stukje over reizen in de tijd. Oh ja, het gaat ook over surfen.

Een kort verhaal over de magie van kerst.

Een kort verhaal over tienerliefde.