Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

De camping

We staan op een camping. Er zijn duinen, konijnen en grote hoeveelheden zon. Het is heter dan de kachel in de winter. Ik groet met nog wat bonenresten tussen mijn tanden een rokende Duitser die net even te lang naar mijn ontblote kinderen in de speeltuin kijkt.

Enkele momenten vervloek ik het kamperen. Wanneer we besluiten een voortent uit de jaren tachtig voor het eerst op te zetten in combinatie met een witbiertje in de volle zon op een lege maag om half acht in de avond, door de honger en de zon en het feit dat ik zeven maanden geen alcohol dronk verander ik in een zeurend kreng, maar het grootste gedeelte van het kamperen is formidabel.

We slapen door gebrek aan de voortent met zijn vieren in de camper op een bescheiden tweepersoonsbed met twee houten planken als bodem. Ik proef van alle meiden hun voeten. In mijn slaap droom ik dat het gas nog aanstaat, ik schrik wakker, het is nog steeds bloedheet, het bed is nat van het zweet en natuurlijk staat het gas uit. 

We drinken ieder een liter koffie. De cafeïne giert door mijn lijf. Het is de dubbele hoeveelheid van wat ik normaal drink maar het effect is hetzelfde: bliksem in mijn buik, gedonder op de wc.

Op het strand irriteer ik mij voor het eerst in mijn leven aan lieveheersbeestjes. Het zijn er heel veel en ik voel me aangerand. Ik heb allemaal lieveheersbeestjes op plekken waar ik ze niet wil. Hoe oud is een mens met legio lieveheersbeestjes op zijn rug? 

Ik duik samen met mijn dochters door bruine golven een nieuw leven in. De zee is zoals altijd uitnodigend en verfrissend. Alsof je even een nieuw jasje aan doet, en je weer op het podium mag verschijnen. Steeds wanneer die agenda in mijn hoofd zegt dat we weer naar mama moeten gaan geef ik mijzelf een mentale klap in het gezicht, en blijf ik nog wat langer met ze in het koele water dobberen.

In de avond maakt de zon plek voor donkere wolken en enorme lichtflitsen. Rosie kan niet slapen en ik kijk samen met haar naar het schouwspel. Die avond regent het zo hard dat we elkaar niet meer verstaan, knusser dan dit wordt het niet.

Ik ben graag getuige van eerste momenten in het leven van mijn kinderen. Zo was ik deze mini vakantie erbij toen Stella voor het eerst down the line ging op een bodyboard, maar ook van hun laatste bedtijd tot nu toe (23.00 uur), voor het eerst douchen met zijn allen in een familiedouche, de eerste Duitse woorden van beiden meiden en van het duiken in de zee van Stella met vier van die irritante lieveheersbeestjes op haar hoofd. Lieve heer, mijn reet.

Ik neem mij voor ieder moment met ze samen de nieuwigheid te zien. Hopelijk blijven ze zo voor altijd jong. De gedachte dat ze ooit groot en onafhankelijk zijn en het huis verlaten voelt als een beproeving nu nog te hoog om te trotseren, één die mij in melancholische toestand brengt. Wellicht wanneer lieveheersbeestjes niet meer irritant zijn ik hier wel groot genoeg voor ben.

Ik ga nu weer even verder, voordat er weer een moment voorbij is waar ik geen getuige van ben.

Lees meer:

Een stukje over de kwetsbaarheid van de mens.

Een stukje over de coronawet en zwarte piet.

Een stukje over het spotten van vogels.