Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

De bloemenzaak

‘Waarom moet jij nablijven?’ vroeg Joey.

Hij zat eindelijk naast haar. Niet op de meest gewenste locatie, maar hij had geen andere mogelijkheid gezien. 

‘Ik gaf blijkbaar een grote mond.’ Sophie nam een slok van haar water. ‘En jij?’

Haar lippen waren even mooi op elkaar als van elkaar af.

‘Ik gooide een boterham door de kantine en dat kwam per ongeluk tegen het hoofd van de decaan.’
‘Who, heftig. Op wie had je dan gemikt?’ 
‘Op jou.’ 
‘Op mij?’ Sophie keek hem verbaasd aan.
‘Ik wilde geen eten op jou gooien, ik moest je gewoon zien.’

Joey’s lijf stond in brand.

‘Ik begreep dat je straks verhuist naar een ander land.’

Sophie schoof een stukje zijn kant op. Ze speelde met de achterkant van een pen in haar mond. Haar kastanjebruine ogen keken Joey van top tot teen aan.

‘Begrijp ik goed dat je nu straf hebt, zodat je mij kunt spreken?’ vroeg Sophie. 

Haar stem klonk als een goed gestemd instrument. Als ze sprak verdween al het geluid om Joey heen.

‘Je had toch ook mijn nummer kunnen achterhalen? ‘Dan had je zo een appje verstuurd.’
‘Appen doet iedereen al. Een meisje dat dezelfde achternaam heeft als mijn favoriete bloem, verdient meer dan dat. Toen ik hoorde dat je wegging moest ik wel.’
‘Je hebt indruk gemaakt, je hebt mijn aandacht.’

Ze had vier moedervlekjes onder haar rechteroog. Als Joey zou mogen, zou hij met een potloodje er een sterrenbeeld van maken. Hij zag het al voor zich. Ze zouden samen in het park op een kleed zitten, muziek luisteren; hij zou haar de mooiste planten en bloemen laten zien.

‘Nu is toch het moment dat je dan mijn nummer vraagt?’ Sophie had haar telefoon al in haar hand.
‘Sorry. Ik had niet verder nagedacht dan straf krijgen en je aanspreken. Wat is je nummer?’
‘Ik app het je wel. Geef jouw nummer maar. Hoe heet je eigenlijk?
‘Joey Bext.’

Joey stond nog steeds perplex. Sophie Plumeria, het mooiste meisje met de mooiste naam. In zijn vrije tijd liep hij graag in de natuur, luisterend naar rock, schuilend achter zijn lange haren, tussen de planten.

‘Je nummer?’ vroeg Sophie.
‘Oh ja natuurlijk.'

‘s Avonds tijdens zijn work-out kreeg hij een app. Radiohead ging op pauze, al zijn concentratie ging naar Whatsapp. 

‘Nablijven was voor het eerst in mijn leven tof.’ 19.51 (Sophie Plumeria)
‘Ik vond het tof dat je de decaan bekogelde om mij te zien. Hopelijk een boterham zonder vlees. Ik ben namelijk veganist.’ 19.51 (Sophie Plumeria)
‘Haha. Het was een broodje chocopasta. Ik eet ook geen dieren!’ 19.52 (Joey B.)
‘Laten we morgen op Schiphol afspreken. Ik vlieg morgen naar Tokyo.’ 19.52 (Sophie Plumeria)
‘Dat is goed, hoe laat gaat je vlucht?’ 19.53 (Joey B.)
‘Kwart voor tien, het vluchtnummer is KL4530.’ 19.53 Sophie voegde er een huilende smiley achteraan.
‘Heb je geen zin om te gaan?’ 19.54 (Joey B.)
‘Nee, helemaal niet. Ik ben het zat om steeds weer ergens te wennen. Daarnaast zie ik mijn ouders toch nooit. Volgens mij merken ze niet eens of ik thuis ben.’ 19.54 (Sophie Plumeria)
‘Ik snap je. Dan blijf je toch gewoon :).’ 19.54 (Joey B.)
‘Neem morgen je paspoort mee, ik heb een plan. X.’ 19.55 (Sophie Plumeria)
‘Oke. X.’ 19.55  (Joey B.)

Joey overwoog nog een appje te sturen waarin stond dat hij over haar zou gaan dromen, maar wiste het berichtje en hield het bij het kusje. Die nacht droomde hij over een eigen bloemenzaak. Hij verkocht alleen zeer zeldzame bloemen. De Kersenbloesem, De Dahlia, De Canna, de mooiste Rozen, het was een prachtige kraam. De enige bloem die er niet tussen stond was zijn favoriet: de Plumeria

‘Sophie, wat ben je van plan?’ Ze haalde een creditcard tevoorschijn en richtte zich tot de medewerkster achter de balie.
‘Wat is jullie eerst vertrekkende vlucht?’ vroeg ze.
‘Een moment mevrouw.’
‘Jij bent toch achttien Joey? Dan kan jij de tickets wettelijk meekrijgen.’
‘Is dat jouw creditcard Sophie?’
‘Ja, die heb ik van mijn vader geleend.’
‘De eerste vlucht vertrekt over eenentwintig minuten naar Costa Rica.’ zei de baliemedewerkster. Sophie kneep Joey stevig in zijn hand.
‘Twee maal alsjeblieft.’  zei Joey.

Voordat hij het door had, hield hij twee tickets naar Zuid-Amerika in zijn hand. Sophie pakte zijn polsen vast.

‘We gaan er tussenuit. Mijn ouders mogen weten hoe ik mij al die jaren gevoeld heb. Fijn dat je met me mee gaat.’
‘Oké, ik moet mijn ouders bellen.’ 
‘Nee Joey, dan gaat het straks niet door. Ouders zijn vervelend. App ze als we landen.’ Sophie toverde een glimlach op haar gezicht.
‘Kijk niet zo serieus joh.’ ze gaf hem een por. ‘Dit is toch een tof avontuur?’
‘Ja je hebt gelijk.’ Joey perste er een glimlach uit. ‘Je hebt helemaal gelijk.’ 

Sophie liep door het gangpad en plaatste haar rugtas boven de stoelen. Ze had lange, slanke benen. Haar haren kwamen tot over haar billen. Toen ze opstegen pakten ze elkaars handen vast. 

‘Spannend hè!’ Sophie’s ogen glinsterden.
‘Ja zeg dat wel. Ik heb nog nooit eerder gevlogen.’
‘Dat geeft niks. Als je het eng vindt kijk je gewoon een film.’

Ze liet zien hoe het scherm werkte en zette Ten things i hate about you aan. Na de aftiteling pakte Joey zijn mobiel.

‘Wist je trouwens dat de bloem die jouw achternaam draagt onder andere in Costa Rica groeit?’

Hij liet een plaatje van de prachtige wit-gele bloem zien.

‘Kijk dit ben jij en je bent beeldschoon.'

Het bleef stil. Haar ogen waren gesloten, haar adem klonk zwaar; ze was in een diepe slaap gevallen. Hij keek nog eens goed en besloot dit moment heel bewust een plekje te geven, ergens in zijn lichaam waar hij het nooit zou vergeten. Niet veel later viel hij ook in slaap.

In de hotelkamer ploften ze op een groot tweepersoonsbed. Sophie wist hier de weg, dat was duidelijk te zien. Ze kroop stevig tegen hem aan en hij streelde haar nek. Ze spraken over alles wat ze de afgelopen twee dagen hadden meegemaakt.

Sophie legde haar hand op zijn borst. Haar hoofd kwam dicht naast die van hem. Hij kon niks vinden dat hij niet mooi vond aan haar. Ze kustten, eerst rustig en daarna steeds heftiger. Haar hand ging naar zijn nek en daarna richting zijn navel. Zijn hart explodeerde haast, zijn onderbroek scheurde bijna. Joey was nog maagd en had alleen nog gezoend tijdens familieomstandigheden. 

‘Het geeft niks. Het is voor mij ook een van de eerste keren.’
‘Is het zo duidelijk?’
‘Ja, maar maak je geen zorgen. Hij daar beneden werkt prima toch?’
‘Ja zeg dat wel.’

Ze maakte zijn broek los, stapte van bed en deed sierlijk haar kleding uit. Het deed hem denken aan een videoclip van Prince. Ze sprong op het bed en trok hem bovenop haar.

‘Kom maar op mij liggen.’

Hij gebruikte zijn spieren om niet met zijn gehele gewicht op haar te liggen. Zij pakte hem vast en hielp hem naar binnen. Daarna verdwenen al zijn gedachten. Hij was alleen een lichaam, verbonden en samengesmolten met dat van haar, ergens op een hotelkamer in San José, diep in de nacht.

Zijn ogen prikten door het felle zonlicht. Hij had nog nooit zo diep geslapen. Het was net alsof hij voor het eerst wakker werd en de wereld met nieuwe ogen bekeek. Op haar kussen lag een briefje. “Ik heb een afspraak, zie je om 11.00 uur in de kamer. Oh, je telefoon ging net, niet terugbellen hoor.” Inderdaad. Hij had gemiste oproepen, de meeste waren van zijn ouders. 

‘‘Mama, ik ben verliefd, en zit op Costa Rica. Maak je geen zorgen, alles is goed, ik kom snel thuis.’’ 08.43 (Joey B.)

Direct daarna ging zijn telefoon. Hij nam op. Het was zijn moeder, ze huilde.

Sophie stapte prompt om elf uur de kamer binnen. Ze had een bloemetjes badpak aan. Op haar bruine benen gleden de laatste druppels zwembadwater langzaam naar beneden, net alsof ze daar niet wilde vertrekken.

‘Hoi. Met wie had je een afspraak?’
‘Oh, een oude bekende. Heb je lekker geslapen?’

Joey knikte. 

‘Heb je contact gehad met je ouders?’
‘Ja, we gaan morgen naar huis. Mijn moeder is doodsbang.’
‘Ik kan echt niet meer terug. Mijn ouders zien mij niet staan en ik heb het hier goed.’
‘Mijn ouders zijn anders. Ga met me mee, je kunt bij ons inwonen.’
‘Nee dat gaat niet. Ik ken hier mensen.’
‘Gisternacht, was toch onvergetelijk?’
‘Ja Joey, dat was fijn. Maar ik blijf hier. Ik heb hier een vriendin waar ik terecht kan.’

Ze keek even vastberaden als ze tijdens de andere beslissingen van de afgelopen twee dagen had gedaan. Joey begreep dat hij alleen terug zou gaan. Zonder de liefde van zijn prille leven.

‘Heeft u iets waar ik deze bloem in kan bewaren mevrouw?’

De stewardess, gebaarde dat hij zo aan de beurt zou zijn. Op het scherm voor hem draaide dezelfde film als op de heenvlucht. 

‘Kun je hier iets mee?’ Ze hield hem een leeg appelmoes bakje voor. 
‘Ja prima.’
‘Wat is het eigenlijk voor een bloem?’
‘Dit is de Plumeria, vind je hem mooi?’
‘Ja adembenemend.’
‘Ja, dat is ze. Zeker weten.’


Lees meer:

Een kort verhaal over de baas van Facebook.

Een kort verhaal over een sauna.

Een kort verhaal over liefde op de basisschool.