Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

De allermooiste

De allermooiste is jarig en ik mag nog vroeg naar het strand. De dag daarvoor ben ik de hele dag vol met positieve energie. Ik fiets met mijn jongste dochter naar de stad om samen twee cadeautjes uit te zoeken, maar ook om haar wat minder afhankelijk van de allermooiste te maken

Het is druk, een of andere gekke markt. Normaal vind ik dat niks, maar met een van de meiden bij me is het juist formidabel. Ik ben die ouder die met zijn kroost extra aanwezig is onder de menigte. Zo ben ik vaak druk in gesprek en lach ik hardop. Ik wil dat iedereen ervaart wat ikzelf ervaar. 

Als ik met de meiden ben, is mijn lijf gevuld met trots en zijn mijn angsten voor het bestaan als een schildpad in de dierentuin: vergeten en gecamoufleerd op de achtergrond verdwenen. Iedereen mag weten hoe trots ik ben, ieder mens op deze planeet mag horen hoe magisch mijn kinderen zijn. 

We kopen twee cadeautjes en zingen samen op de fiets. Rosie zit voorop en als ik een bocht maak of een verhoging overga beweegt haar hele lijf mee. Ik zing een zin die halverwege stopt, zodat zij steeds de laatste woorden heeft. We zingen over hoeveel we houden van de allermooiste, en van Stella, haar zus, maar ik doe ook iets “stiekems.”

Ik twijfel namelijk over haar zelfbeeld, het lijkt soms zo laag. Het is een beetje zoals het getij, dan weer laag, dan weer hoog. Ik wil stabiliteit creëren dus zodoende staan we soms voor de spiegel, of op tafel en dan roepen we krachtige zinnen als: ik ben mooi, ik ben lief, ik ben dapper, ik ben Rosie, etc. Nu zing ik: En Rosie die is… zij maakt het af met een positief woord. Soms roept ze daarna: Yes, yes, yes en steekt ze haar handen in de lucht.

Thuis fluister ik in haar oor dat ze niet mag verklappen wat we net gedaan hebben. Ze fluistert oké, en begint in haar handen te klappen. Ondertussen maakt haar zus cadeautjes van klei, verf, peper en zout. In haar enthousiasme plakt ze de helft op de muur. 

Op de dag van de verjaardag lig ik samen met mijn vriend om half zeven in de zee. Op de kant zag het er niet zo tof uit, maar in het water ben ik zo blij als een kind. De golven zijn hoog en hol en we schreeuwen richting het water dat ons zoveel energie geeft. Het maakt mij zo enorm blij, ik geloof dat surfen in mijn top drie staat.

Later eten we taart en gaan we naar het Sprookjesbos. Zo is de allermooiste namelijk. Ze wil zo min mogelijk voor zichzelf en zoveel mogelijk voor ons. Zij is het gelukkigst wanneer wij dat zijn. De parkeerplaats is zo goed als vol. Mijn eerste gevoel zegt: Welcome to hell, maar dan kijk ik naar de blije gezichten van de meiden, die die verschrikkelijke plastic kastelen zien en zijn mijn oordelen weg. 

Ik plas tussen twee auto’s in en lieg bij de entree over de leeftijd van mijn kinderen. In het park wordt Rosie ziek. Ze heeft koorts en slaapt bijna de hele tijd. Stella eet twee broodjes paling en gaat als een trein. Ze laat zich betoveren en heeft rode wangen, nog roder dan Sneeuwwitje.

Die avond slaapt Rosie bij ons in bed. Ik krijg meerdere keren een hand of voet in mijn gezicht en draai mij twintig keer om. Wanneer ik vijftig jaar word, mijn verjaardag vier, en de meiden groot en zelfstandig zijn vraag ik een jaar lang iedere nacht vredige slaap.

Slaap lekker.

Lees meer:

Een stukje over een andere verjaardag.

Een stukje over weer een andere verjaardag.

Een stukje over inspiratie.