Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Contrast

In de wereld van Nadabrahma, een wereld waarin alles alleen maar trilling is, tril ik lekker op trillingen die de band de zaal instuurt. Op een groepje mensen tril ik lekker, op een aantal niet. Soms resoneert het, soms niet. Het zijn allemaal trillingen, Jij, wij, het. Misschien hebben we wel samen getrild, wie zou het zeggen?

Onderweg naar huis kijk ik naar gekleurde luchten, en dat terwijl het donker is. De een na de andere flits schiet door de lucht en spat als een uitgedroogde paardenbloem uit elkaar. Ik draag deze terugweg een grimas op mijn gezicht. De zaal van het feest was gevuld met mensen, bij elkaar om het jaar feestelijk af te sluiten en het nieuwe zo te betreden. Voorgaande jaren was ik onder invloed van verdovende middelen, nu dronk ik water en bekeek het geheel in helikopterview. Wat een contrast. Beiden zijn goed, beiden zijn interessant om mee te maken. Alleen het eerste werd zo voorspelbaar, zo vanzelfsprekend, zo nodig, dat ik er afstand van deed. 

In een wereld van alleen maar trillingen bestaat tijd niet, identiteit is ook maar een verzonnen iets. Dan is het erg grappig om op een feest - dat compleet draait om tijd - rond te lopen. Plotseling was er een hoop commotie in de zaal, de deuren vlogen open en velen liepen naar buiten, sommigen dachten dat er brand was, enkelen hadden niets in de gaten. De lucht kleurde en het geluid van de band werd gekaapt door enorme knallen richting de hemel.

Vorig jaar stonden mijn vrouw en ik buiten, kleumend van de kou. We hielden elkaar vast, keken naar het heelal en vroegen om een positief jaar met financiële groei en ruimte voor passie en ontwikkeling. Het liep allemaal wat anders. Nu aanschouwde ik alleen, gepaard met nihilistische gedachten als: ‘Waar is iedereen toch mee bezig? Al die drukte om een andere datum op de kalender. Morgen wordt het toch ook twaalf uur?’ Op het moment dat allemaal lieve mensen mij een gelukkig nieuwjaar wensten en ik ook deze gedachten met een afstandje bekeek werd er gelachen om het contrast van de gedachten.

De volgende ochtend word ik moe, maar zonder kater wakker. Mijn oudste dochter zit beneden, in een onderbroek op de bank. Ze vraagt om een smoothie en om de tv. Tijdens de koffie app ik met vrienden die nog op het feest aanwezig zijn, en app ik met een vriend die mij een filmpje waaruit blijkt dat hij net de zee uit komt. Het is nog schemerig en het ziet er koud uit. Ook om dit contrast wordt er gelachen. Op het moment dat mijn lieveling de woonkamer betreedt, komt het idee een nieuwjaarsduik te nemen.

‘Zullen we vanmiddag indien oppas een optie is ook een duik nemen?’
‘Ja dat is goed, dan spoel ik alle ellende van mij af.’

En zo rennen wij later in kleding dat je draagt in subtropische zwemparadijzen over het koude strand. Mensen juichen en de wind schreeuwt. Het voelt als een avontuur. Door de moeheid van de avond daarvoor hadden we in de auto nog ruzie en nu onder de strandtent pak ik haar hand stevig vast en rennen we samen de kou tegemoet. De zee wild, gevuld met kiters, de lucht antraciet met hier en daar een gekleurde vlieger. We gillen, duiken en rennen zo snel mogelijk weer terug naar de strandtent. De telefoon legt het vast en de zon schijnt op dat moment prompt op onze lijven. De spanning van de eerdere discussie is door de kou verdwenen. Zoveel contrast binnen vierentwintig uur. Een dag gevuld met dualiteit met een non-dualistische sausje eroverheen. Wat een prachtig schouwspel. Wat een interessante film om in te spelen.

Dit is trouwens geen veroordeling naar het verleden, andere mensen, keuzes of een verheerlijking van het huidige moment, het is enkel een observatie van. Doe ermee wat goed voelt. Het mag er allemaal zijn.

Wil je op de hoogte blijven van komende verhalen? Laat je mailadres HIER achter en je bent de eerste die het hoort.