Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

De grote schoonmaak

Met mijn rechterhand giet ik een groene smoothie mijn keel in terwijl ik met mijn linkerhand je misschien wel van mijn Instagram of Facebook pagina verwijder. Mijn Willem Meester avontuur gaat vanaf nu een andere kant op.

Winterdipje hier, borrelnootje daar.

Ik heb mij teveel laten leiden door mijn angsten. Waardoor ik mij op social media als een gigolo gedragen heb. Mijn sociale bed werd met iedereen gedeeld waar ik maar een klein beetje van kon groeien.

Alles voor de like.

Ik betaalde er geld voor, ik loog en ik bedroog. Ik deed alsof ik je aardig en interessant vond, maar de meeste keren ging het alleen maar om eigen belang. Ik hield mijzelf voor de gek, met het idee dat ik mij prettiger ging voelen wanneer een ander mijn verhaal of plaatje goedkeuring gaf.

Natuurlijk, vind ik het fijn wanneer iemand mij meegeeft dat het een fijn schrijven was, alleen zorgt dat er niet voor dat ik mezelf wel ineens accepteer.

Meestal kom ik via dit medium naar voren als iemand die spiritueel bezig is, zoekend, maar wijs en vooral gelukkig met alles in mijn leven. Hier zit een kern van waarheid in en wat ik natuurlijk vergeet is dat ik ook nog eens heel aantrekkelijk ben, alleen voel ik mij ook eigenlijk best wel vaak erg kut.

En daar mag ook wel eens over geschreven worden. Het is een kant van mijzelf waar ik mij voor schaam, maar goed ik ben ook maar een mens.

Ik kwam laatst een Teletubbie tegen die een parkeerboete kreeg en die voelde zich toen ook niet zo vrolijk zoals je die beesten op tv ziet doen.

Zijn het eigenlijk beesten? Of zijn het dwergen? Of zijn het de kinderen van Geert Wilders?

Het winterdipje heeft trouwens weinig te maken met hetgeen om mij heen. Het heeft meer te maken met mijn innerlijke beeld. Wanneer ik naar binnen ga en op mezelf gewezen word voel ik mij als een wervelstorm die maar wacht op het juiste seizoen.

Met best wel veel angsten. Waaronder de angst om niet goed genoeg te zijn. Waardoor ik mijn focus leg op resultaat in plaats van op het proces. Op een max. aantal volgers in plaats van op het schrijven. Met als gevolg dat ik verander in een social media slet van drieëndertig jaar met de baard in de keel zonder baardgroei.

Vat dit aub niet persoonlijk op. Het zegt meer over mij, dan over jou. Ik ben er klaar mee. Het is tijd dat ik mijn angsten ga aanpakken. En dat ik eerlijk ben, tegen jullie en tegen mijzelf.

Wat moet ik met een facebookpagina over inlegkruisjes voor katten? Wat moet ik met een Instagram account over Make-up voor kinderen?

Niks.

Ik heb er al die tijd niet op gekeken en ga dat ook niet doen. En doe dat alsjeblieft ook niet bij mij.

Voeg ik iets toe? Vermaak ik je met mijn teksten? Heb je er wat aan?

Prima dat je me dan volgt. Op deze manier ga ik ook verder.

Minimalistisch.

Wie weet vaarwel. Wie weet tot de volgende.

Peace.

Ondertussen is er een boek verschenen. Het poëziealbum van een schatzoeker, memories van een vader, meester en idealist. Je kunt het hier bestellen.