Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Ajax, inzoomen en de geest

De woonkamer is gevuld met zakken chips, bierflesjes en spanning. We kijken naar Ajax en worden getrakteerd op een schouwspel. Wij, met een gemiddelde leeftijd van vijfendertig jaar, praten over ‘95. Zou het? Is dit Ajax in staat om net zoals Litmanen, Kluivert en Overmars grootse prestaties te verrichten?

Terwijl we discussiëren landen de stukjes paprika chips op de grond. Af en toe wordt er een grap gemaakt bestemd voor oren ouder dan achttien jaar. Veel vaker wordt er aangemoedigd en enorm hard gefeest. Bij de doelpunten grijpen we elkaar vast alsof we elkaar sinds een lange tijd weer ontmoeten. We schreeuwen, springen, stoten flesjes om en vergeten dat er boven een paar meisjes heerlijk in hun bedje liggen. We zijn zo verdomd gelukkig, het lijkt haast onwerkelijk.

De volgende ochtend word ik wakker met een hele andere beleving. Alsof ik gister door een microscoop keek en nu door de verkeerde kant van een verrekijker. Op dit moment begrijp ik de vreugde niet. Oké, de kater speelt mee, toch kan ik het niet vatten.

Je kent het gevoel vast wel. Waarschijnlijk heb je het eens ervaren toen Nederland speelde, je kind een kleurwedstrijd won of tijdens het aanschouwen van de finale WK breien voor mensen met Parkinson. Je kijkt naar iets waar je geen actieve rol in hebt en toch voelt het intens. Je juicht of baalt, het kan twee kanten op. Het doet – eenmaal  ingezoomd – in ieder geval iets met je gemoedstoestand.

Het moment van uitzoomen (afstand nemen) doet mij denken aan een podcast dat ik laatst luisterde. Jan Geurtz beweert dat alles mind-made is, en dat wij hierdoor onze werkelijkheid scheppen. Alleen zijn we zo geïdentificeerd met het ego (de verhalenmaker) dat we het verschil niet meer zien.

Hij legt het mooi uit aan de hand van een wielerwedstrijd met een spannende slotfase. Nummer twee dacht voor even de winnaar te zijn. Voor een paar seconden werd er met zijn hele wezen vreugde ervaren. Terwijl, toen de realisatie kwam tweede te zijn, verdween de vreugde en maakte plaats voor enorme teleurstelling. Hetzelfde personage ervaart binnen een zeer korte tijd twee uitersten. De geest creëerde beiden momenten. Het is een prachtig voorbeeld van hoe krachtig de menselijke geest is.

Zo rij ik later met een enorme bakwagen gevuld met spelmateriaal over de autoweg (invalklus). Ik vind het bijna net zo spannend als de wedstrijd van Ajax. Met mijn krachtige geest zorg ik voor een groene golf van stoplichten. Ik zwaai naar tegenliggers, de politie te paard en de buurvrouw van mijn ouders. Spanning verdwijnt, vreugde verschijnt.

Ondanks deze mind-made ervaring, loopt thuis mijn dochter rood aan van woede. Ze had liever een roze Pokémon tandenborstel gebruikt in plaats van de groene. Ze schopt, schreeuwt, springt en rent ijsberend door de woonkamer. De lege flessen melk belanden op de grond en klodders tandpasta in de gordijnen. Je kunt het vergelijken met wat er gisteravond plaatsvond, alleen zit er een hele andere lading achter.

De geest is niet alleen krachtig, maar ook wisselvallig. Dit zie je terug bij de wielrenner, bij Ziyech die dacht dat hij scoorde, bij de coach van Manchester City, bij mijn dochter van drie, bij ons allemaal. Of Ajax de volgende pakt gaan we zien. Ik ben benieuwd welke werkelijkheid het team in de halve finale schept.

Wil je op de hoogte blijven van komende verhalen? Schrijf je HIER in voor de nieuwsbrief.

Lees meer:

Een stukje over stilte.

Een stukje over hoe kinderen jouw drempels verlagen.

Een stukje over het kijken naar foto's.