Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Aalbessen

Ze spelen met de tipi in de zonnige tuin. Mijn lijf glimt van de zonnebrand. Met knijpende ogen kijk ik naar het scherm van mijn smartphone. De meiden genieten. Ik hoor het, ik zie het, alleen beleef ik het niet.

Enkele zweetdruppels later neem ik het besluit de smartphone aan de kant te leggen. Het strookt niet met mijn intenties. Ben ik dan nog wel die bewuste, aanwezige, liefdevolle vader? Ik wil zijn zoals mijn kinderen zijn. Samen verwonderen, spelend leren, vallen en opstaan. Mijn mobiel belandt in de mediabak hoog op een plank in de keuken, en ik neem weer plaats op de bezwete tuinstoel.

‘Maar wat ga je dan doen?
‘Ik ga alleen maar zijn, dat is genoeg,’ antwoord ik.

Voor mij twee prachtige schepsels: een bijna drie, de kleinste anderhalf jaar oud. Aan de linkerkant in de tuin groeit een bessenstruik zo hoog als mijn surfplank, gevuld met duizenden rode aalbessen. Hij doet het goed dit jaar, de vele uren zon heeft de bessen rood, sappig en groot gemaakt. Als de zon erop schijnt is het net alsof de bessen licht geven. Dit is de lekkerste aalbes van Nederland, dat weten we zeker. 

Samen plukken, ontdekken en snoepen ze van de struik die vele jaren ouder is dan zij dat zij dat zijn. Terwijl ze bulderen van het lachen, voeren ze elkaar, de kat en zichzelf. Na een half uur zitten zij, de tuin, de woonkamer, de bank, de luie stoel, de PS4 en de keuken onder het rode sap. De tipi is nog de enige sapvrije plek.

En dan weer die stem in mijn kop. Alsof er wordt aangebeld door een collecteur of door de glazenwasser terwijl je geen geld in huis hebt. Ding dong! Met tegenzin loop ik naar mijn gedachten toe.

‘Ja?’ vraag ik.
‘Pak je telefoon, het is lang genoeg geweest dat je Instagram gemist hebt.’
‘Neen.’ antwoord ik.
‘Maar je moet toch nog aan je vriend vragen of hij een schroevendraaier te leen heeft? Dan kun je net zo goed je social checken.’
‘Neen.’

Het interne gesprek gaat nog verder. Ik doe een poging mijn dochters te knuffelen, zij spelen, en wuiven mijn knuffels weg. Ik kruip in de tipi en sluit mijn ogen. In dit korte moment is er het besef dat ik vaak een knuffel en een kus afdwing, en dat terwijl ik een vlassig prikkend snorretje draag en de meiden vaak uit hun spel haal. Die vader wil ik helemaal niet zijn, ook dat strookt niet met mijn bedoelingen.

Dus zit ik daar, te zijn, in de Noord-Hollandse tipi van mijn dochters. Mijn lieve vrouw maakte het op de verjaardag van Rosie. Mijn vrouw met haar fantastische eigenaardigheden; zo stofzuigt ze buiten en gebruikt ze een schaar wanneer we pizza eten. Naast mij allemaal groen, waarvan de bladeren worden bewoond. Het leven op mijn netvlies, het groen van de bladeren groener dan ooit.

‘Kijk papa, Rat (knuffel van een rat) is een leeuw.’ 

Rat wordt brullend in mijn gezicht geduwd, daarna krijg ik een kus van Stella. Rosie rent de tipi in en plaatst haar voorhoofd tegen mijn mond. 

Op het moment dat ik loslaat, komt de natuur en de liefde naar mij toe. Tranen vullen mijn ogen, en wanneer ze te vol worden vallen ze naar beneden. Ik laat ze los.

‘Papa verdrietig?’
‘Nee schat, ik ben heel erg gelukkig.’

Dit soort stukjes op de mail? Je kunt je hier aanmelden.Ondertussen is er een boek verschenen. Het poëziealbum van een schatzoeker, memoires van een vader, meester en idealist. Je kunt het hier bestellen.