Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

Willem Meesters eerste weken als veganist

Ik heb geleerd dat er varkensresten in snoepjes zitten. Prachtige roze snoepjes (die talloze melktandjes als stof uit elkaar laat vallen), waar menig kinderhart sneller van gaat kloppen. We kennen allemaal de snoeppot die op een te hoog plekje staat in de keuken van opa en oma. Zoete snoepjes die worden afgeraden door tandartsen en vervolgens je kinderen wel een aardbeiensmaak tandpasta mee naar huis meegeven. Een tandarts kan niet zonder snoep, hoe verdienen ze anders hun brood?

Laatst ging ik voor het eerst als veganist uit eten. Ik was zo wijs om van te voren te bellen. Ik drukte enigszins wat wantrouwend op het rode knopje van mijn telefoon. Wellicht kwam dit door de opmerking van de kok.

''Veganisten? Die mogen toch helemaal niks eten?"

Mijn vrouw grapt dat ik tijdens het eten om een veganistische wijn moet vragen. We lachen, niet wetende dat er echt veganistische wijn bestaat.

Eenmaal in het restaurant komt de ober al vrij snel met een fles wijn onze kant op lopen. We kijken elkaar aan en er verschijnt een lach op ons gezicht. Ik wil het grapje maken, alleen is de ober mij al voor. We luisteren tien minuten naar het verhaal van de ober over de fles veganistische wijn. Ik had geen idee dat er dieren betrokken worden bij het maken van wijn. Blijkbaar wordt er bij het klaren van de wijn, een dierlijke product toegevoegd (eiwitten) en laten ze dit bij de veganistische wijn achterwege. Ik drink twee glazen en hou mezelf voor de gek. De wijn is namelijk niet te drinken.

Het gerecht dat ik voorgeschoteld kreeg was een verrassing. Helaas een onaangename. Het deed mij denken aan de oude frituurpan van mijn vroegere buurvrouw met overgewicht en een bochel. Het gaat hier om een frituurpan die eigenlijk al twee jaar geleden vervangen had moeten worden, waarvan de bodem niet meer zichtbaar was omdat het bezaaid lag met kroketkorrels, gekrompen biggenballen en zwarte patatjes. Alleen gebeurde het nooit. Na iedere frituurpartij werd het arme apparaat weer ergens op de bovenste plank van de stoffige schuur geplaatst.

Het gerecht was iets van, gefrituurde sla, venkel en zuurkool. Druppels vet dropen langs mijn kin. Na iedere hap nam ik als troost een slok van de fantastische veganistische wijn.

Nog even terug naar die snoepjes

Je begrijpt dat toen ik eenmaal thuis was nog een onbeantwoord gevoel had. Misselijk van de gefrituurde groente struikelde ik over een pot met snoep. Toen er geen één snoepje meer in mijn mond geplaatst kon worden, besloot ik de achterkant van de trommel eens onder de loep te nemen. Op dat moment kwam ik erachter dat er varkensonderdelen tussen mijn kiezen vermorzeld werden, of misschien wel biggetjes, het waren namelijk kleine, zachte, roze snoepjes.

Hahaha, daar zat ik dan met mijn goede gedrag. Een liter vet met een beetje groente  achter de kiezen om vervolgens thuis een halve big naar binnen te werken. Ik zag het al helemaal voor mij hoe die snoepjes gefabriceerd worden en mijn fantasie nam het van mij over.

Een medewerker in de snoepfabriek verzamelt wat ingrediënten bij elkaar om zoveel mogelijk onschuldige kindergebitjes aan diggelen te helpen. Hij mengt de siroop, de glucosestroop, het gemodificeerde aardappelzetmeel , de bijenwas, het pak suiker en de kleurstoffen tot een smakelijk geheel. Op dat moment wordt de fijnproever er bij gehaald. Hij stopt het mengsel in zijn mond en geeft zijn mening. Op dat moment ontstaat er een dialoog tussen de medewerkers van de snoepfabriek. Voor de duidelijkheid geef ik de medewerkers een naam. Aangezien wij van duidelijkheid houden.

Peter Jan Rens (De fijnproever): ''errmissochwat.''

Arno Rexia: ''Wat zeg je? Tocht het wat op de kermis? Een kermis staat buiten, daar tocht het toch altijd!"

Peter Jan Rens: ''Nee, dat bedoel ik niet, er mist nog wat."

Arno Rexia: " Oh, zeg dat dan meteen, daar heb ik wel wat voor."

Op dat moment pakt Arno een pot met biggenresten en gooit hiervan wat bij de rest van het brouwsel. Hij drukt op de knop van de blender en het geheel verandert in een heerlijke biggenmilkshake.

Wat ik eigenlijk wil zeggen

Ok, ik stop al. Ik ging even los. De boodschap is natuurlijk dat het nog een behoorlijke uitdaging is om alleen maar producten te eten waar geen dieren bij betrokken zijn geweest. In de gekste dingen stoppen wij dierlijke producten. Wanneer ik het moeilijk heb lees ik snel mijn eerdere post waar ik tien redenen bedacht om aan dit avontuur te beginnen.Dat geeft mij weer de kracht om door te gaan met het veganistische avontuur. Ik had het net alleen nog over het eten van producten, nog niet over het gebruik van. Dat is voor later. Even voor de duidelijkheid, dit wil niet zeggen dat ik in een zeehondenbontjas over straat loop.

Toch ben ik ook tegen een heerlijk product aangelopen deze week, genaamd: Oatly. Dit is een havermelk en de cacao variant staat momenteel steeds vaker op mijn boodschappenlijstje. Het smaakt naar chocolademelk en is heerlijk om zo te drinken of om te gebruiken voor in een shake. Verder at ik iets wat lijkt op een boerenkoolstampot alleen kwam ik er tijdens het koken erachter dat er in de vega-spek en worstjes ook kippeneiwitten verwerkt zitten.

#weerwatgeleerd!

Dat werd dus een bord met geprakte aardappels, boerenkool en heel veel mosterd. Ook at ik een broodje met pindakaas en honing, al jaren mijn favoriet. Binnenkort geef ik het recept aan jullie door. Aangezien dit al jaren binnen onze familie gegeten wordt ga ik eerst even in overleg met mijn oma.

Komende tijd ga ik verder met mijn zoektocht naar lekker veganistisch eten. Wanneer je een goed restaurant weet , vertel dit dan snel, want ik heb hier nog wat AH restaurant boekjes liggen. Ook ben ik op zoek naar simpele en vooral lekkere recepten. Tips zijn dus van harte welkom! Je kunt via fb of discus reageren :)