Willem Meester

Schrijft over hoe je in drukke tijden een waardevol leven kunt leiden

Waarom stemmen het verschil niet maakt

Binnenkort word ik weer vader. Nog een paar weekjes en dan komt er een tweede wonder ons leven verrijken. Dan wordt onze dochter een grote zus en onze tweede dochter een klein zusje.

Ons gezin wordt nog meer een gezin. Samen zullen wij de wereld als familie bewandelen. Ik ben trots, blij, enthousiast, tevreden, bang en onzeker. Mijn taak als mens wordt mij steeds duidelijker.

Een goede vader zijn voor mijn dochters, een goede man zijn voor mijn allerliefste vrouw. Dat staat op één. Dan komt mijn fantastische familie en mijn vrienden, waar ik dit grotendeels aan te danken heb. Zonder hun zou ik er niet zijn en zou ik niet de man zijn die ik nu ben.

Gister liepen wij als gezin naar het stembureau. De zon deed haar best om onze gemoedstoestand positief te vormen. De warmte van de stralen kwamen door onze kleding heen en mijn ogen vonden het maar niks, die zon.

Een ijsbeer onderweg naar het stembureau... Hoezo geen klimaatsverandering?

Wij kozen ieder een naam, ik voor Klaver en zij bewust een vrouw, onderaan de lijst van dezelfde partij. Een keuze gemaakt voor ons huidige bestaan, maar ook denkend aan de toekomst voor onze dochters en andere leeftijdsgenoten.

Ik sprak laatst met een kind over de politiek, ja ik weet het.. Hij hielp mij met het maken van een keuze. Het is simpel, zonder bomen kunnen wij niet leven, zei hij. Hij pakte het bij de kern.

Dus niet alleen een keuze voor ons, maar voor de planeet en onze kinderen en jullie kinderen.

Het was gister een mooie dag. Ik raakte gebiologeerd door een groepje Tureluurs die na het maken van mijn stemkeuze steeds dezelfde rondjes vlogen in de lucht.  Ze tekenden een acht in de lucht en deden dit stijlvol, zoals de natuur wel vaker te werk gaat.

Het zijn vliegende kunstenaars met een getalbegrip hoger dan de gemiddelde pabo-student.

En het was onze dochter die ze als eerste zag. Met knijpende oogjes wees ze naar de blauwe lucht en riep ze een onverstaanbaar woordje.

Deze vogels, de zon, mijn dochter, en de spelende kinderen zorgden ervoor dat mijn vertrouwen groeide.

Hoe kan in zo’n mooie wereld een man aan de macht komen die mensen behandelt op afkomst in plaats van op innerlijk?

Ietwat gespannen open ik vandaag de computer en kijk ik naar de uitslag. Dit terwijl ik koffie drink met de mannen die onze tuin van veel te zware tegels voorzien. We lachen wat en genieten van de cafeïne ……..

ik weet niet wat ik van de uitslag vind. Ik ben blij dat de PVV niet de grootste geworden is, dat in ieder geval. Voordat ik de kans krijg om dit uit te spreken noemt één van de stratenmakers zijn stem.

''PVV'', zegt hij.
''Oh'', zeg ik.

Allerlei oordelen schieten door mijn hoofd.

Maar dan denk ik terug aan mijn vraag van gisteren en merk ik dat ik dezelfde fout bega. Wanneer de volgende grap gemaakt is en we van nog een bakje koffie genieten, bekijk ik het van een hele andere kant.

Ook al ben ik het niet met je eens , je bent een mens en dat alleen maakt je al fantastisch. En diep van binnen ben je net zoals ik ben. Je hart klopt, je bloed stroomt, je organen werken etc.

''Ik heb er twee'', zegt hij. ''Twee van vier. Gelijk klaar knoop erin en weg ermee.''

We lachen. En praten over de mooie.eigenschappen van het ouderschap.

En ik denk dan, zoveel verschillen we niet. En dat stelt mij gerust.

Wie weet spelen onze kinderen later wel samen en genieten zij net zo van onze prachtige aardbol?