Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

Vlees is vlees

Hij veegt de mosterd met de gewassen zakdoek van zijn mondhoeken. Hij had hotdogs gehaald bij het kraampje op de hoek.

Buiten is het schemerig en van dat weer dat je kleren nat maakt terwijl het niet regent. Wanneer je naar een lantaarnpaal kijkt is het net alsof er wat glaswol voor gehouden wordt.

Het doet hem denken aan de kerstboom van zijn oma.Om het licht een gaaf effect te geven plaatste zij met handschoenen aan, glaswol voor ieder lichtje in de boom. De kerstboom van zijn oma was zoals de meisjes vroeger bij hem in de klas. Ze zagen er zo prachtig uit, maar wanneer je in de buurt kwam voelde je al vrij snel ergens pijn.

"Kom hier Edward!" riep Peter.

De hond waar hij via zijn overleden vriend mee opgescheept zat was ondertussen één van zijn beste maatjes geworden. Hij zag eruit als een volle stofzuigerzak, maar het beest was enorm trouw en nog bijzonder speels voor zijn leeftijd.

Zijn afgetrapte hardloopschoenen verplaatsten zich over wat ook wel het D-Day pad voor wandelaars genoemd werd. Wanneer het donker was, wist je niet wat je te wachten stond, overal konden booby traps liggen, de een nog gevaarlijker dan de ander. De drollen van de Duitse Herders waren het ergst, daar wist zelfs Martin Gaus geen raad mee.

Bij de laatste verlichting van het pad stond een schim tegen de paal met licht te leunen. Een man met een huid als een boomschors, blies rook uit zijn mond en groette hem vriendelijk. Het was de man van de hotdogkraam.

‘’Wat voor één is dat eigenlijk?’’ vroeg de man, terwijl het shaggie aan zijn lip bleef plakken.
‘’Ik heb eigenlijk geen idee, ik weet wel dat het een hond is.’’ Hij heet Edward.
‘’Ah! Weet je dat ze in Japan deze beesten levend slachten en zoveel eten dat ze het zelfs op scholen als middagmaal serveren? Kinderen smullen daar regelmatig van en het lijkt mij dat het ook getrakteerd wordt tijdens een kinderfeestje of een begrafenis.”
‘’Nee dat wist ik niet, maar hier eten wij varkens en wij trakteren op scholen ook wel eens spekjes, waar weer varkensgelatine in zit. Dus zoveel verschillen we dan weer niet. Ik vind het ook maar hypocriet van mensen wanneer ze alleen bepaalde soorten vlees eten.’’

Hij vond het altijd maar wat kortzichtig wanneer mensen zo over een andere cultuur spraken. We zijn allemaal van vlees en bloed dacht hij, waar we ook vandaan komen en welke gewoontes we dan ook hebben. Behalve Drake, die was van suiker gemaakt. Anders had hij laatst zijn concert in Nederland niet afgezegd.

‘’Hypocriet? Dus u bedoelt dat het niet uitmaakt van welk dier je vlees eet?‘’
¨Ja, dat vind ik. Vlees is vlees."

De man met het shaggie aan zijn lip moest lachen.

‘’Heeft het gesmaakt vanavond?’’ vroeg de hotdogvertegenwoordiger.

 Peter zijn maag keerde om op het moment dat hij de chef in zijn ogen aankeek. Er ontstond een vreemd lachje op het gezicht van de worstenverkoper.

“U had toch de hotdog: Puppylove besteld?’’
“Ja dat klopt’’, plotseling herinnerde hij zich dat hij een haar uit zijn broodje had gevist.

Er viel meer op zijn plaats. Hij herinnerde zich de kaart van de hotdogverkoper.

  • De Golden retriever hotdog, geserveerd met extra zuurkool.
  • Puppylove hotdog, kleine verse worstjes, ook als tapas te serveren.
  • De vuilnisbak, een ratatouille van verschillende soorten vlees en heel veel lekkers.
"Heb ik net,,,,,heb ik vanavond,,, euh?´ Peter struikelde over zijn woorden terwijl hij naar zijn nek greep.
“U vond het toch hypocriet, dit vind ik vreemd want u heeft net voor een gezinszak aan hondenvlees achter de kiezen." 
''Ja maar, van wie heb ik dan een hond gegeten?''
 "Nee,nee,u bedoelt hete hond.’’ zei de man corrigerend.
‘’Gadverdamme, laat het dan op zijn minst dat kleine keffertje zijn van mevrouw Overzies.’’
‘’Dat is voor u een vraag en voor mij een weet.’’

 Edward had al die tijd wat droevig uit zijn ogen gekeken. Alsof hij begreep wat er net gezegd werd.

‘’ Kom eens hier Edward, ik heb wat lekkers voor je. Kom Edward, ik beloof dat ik je niet opeet.’’ zei de worstenverkoper terwijl hij met een worstje heen en weer zwaaide.
Edward bleef staan.
´’Edward is sinds kort veganistisch, toen hij Dogspiracy zag, moest hij zijn visvleesbrokken niet meer.¨
‘’We zien elkaar snel Edward en baasje."

 De hotdogchef verdween in de donkere kleuren van de avond.  Onderweg naar huis ging Peter over zijn nek. Eenmaal thuis drong het tot hem door dat hij op een pijnlijke manier een les geleerd had. Edward kwam met de afstandsbediening in zijn bek aanlopen. Ze luisterde samen naar Passionfruit van Drake. Even later keek Peter zijn harige vriend aan en zei:

 ¨Ik doe met je mee Edward, samen gaan we nu veganistisch door het leven."

Niks meer missen? klik hier.