Willem Meester

Schrijft over hoe je in drukke tijden een waardevol leven kunt leiden

Waarom je verwachtingen mag loslaten

Sinds maanden heb ik mijn surfpak uit de kast getrokken. Het ruikt naar de stoffige zolder van mijn oma. Ik krab het ijs van de ramen van onze wagen en rij naar het strand. De muziek staat hard en ik heb er zin in. In mijn gedachten ben ik al aan het surfen.

Mindsurfing.

Ik stoom mij gelijk klaar voor de kou die mij te wachten staat. Alleen mijn neus, ogen en mond zijn niet bedekt met 5mm neopreen. De geur van het rubber doet mijn surfers hart sneller kloppen. Zonder eerst de golven te checken ren ik naar boven. Halverwege kom ik erachter dat ik mijn plank ben vergeten, welke gelukkig nog in de auto ligt.

Eenmaal boven aan de duinen zie ik de zee. Het bruine sop stelt mij wat teleur. Het zou toch goed zijn vandaag? De voorspellingen zeiden wat anders, hoe kan dit nou? Heb ik hiervoor mijn joker ingezet?

Ik had deze week al mijn sporturen al verbruikt, het tegoed was op. Pas volgende week krijg ik weer een nieuwe prepaid kaart van mijn lieve vrouw.-

Ik had nu al de moeite genomen om met -2 graden Celsius in mijn nakie op een een parkeerplaats een beschimmeld pak aan te trekken. Dus even later peddel ik uit en duik onder de golven door. Wanneer ik boven kom zorgt de kou ervoor dat ik het niet kan helpen om te schreeuwen, alsof een zeehond aan het bevallen is, baan ik mij naar de eerste zandbank.

De eerste golf die ik pak is lekker, er zit behoorlijk wat kracht achter. Ik peddel terug naar de line-up en gil, dit keer van enthousiasme. Heb ik mij dan toch vergist? Vanaf de kant zag het er niet uit.

Al gauw kickt de wind erin en wordt het chaotisch. Een rommel in zee, maar ook in mijn hoofd. Ik kan het niet helpen, ik heb steeds maar weer een vervelend gevoel. Wat een teleurstelling. Als de kou eenmaal toeslaat besluit ik onvoldaan de zee te verlaten.

Waar komt die teleurstelling toch vandaan?

Verwachtingen

Door een sms te ontvangen met positieve voorspelling ontstaat er een beeld in mijn hoofd waar ik fijne herinneringen aan koppel. Echter, week dit enorm af van de werkelijkheid - wat kan gebeuren bij weersvoorspellingen - , waardoor ik besloot om een poging te doen dit te veranderen. Als een surfende Perkamentus probeerde ik met mijn goede gedrag de natuur te beïnvloeden, anderhalf uur later kwam ik erachter dat ik de strijd verloren had. Wie dacht ik wel niet dat ik was, proberen iets te veranderen wat altijd in verandering is. Alsof ik god hem- of haarzelf was.

Dit spelletje spelen wij keer op keer. Wanneer iets afwijkt van onze verwachtingen, van het gevormde beeld dat wij in ons hoofd hebben afgespeeld, doen wij er alles aan om ons hiertegen te verzetten. Zo proberen we het toch iedere keer weer een klein beetje te veranderen.

Dit is gekkenwerk. De natuur is de baas en daar horen wij respect voor te tonen en het te accepteren. Laat je meenemen door de golf, in plaats van de golf te willen veranderen. Dat kost geen kracht en geeft je ook nog eens energie.

De onbewuste geest

De geest die steeds maar in het verleden (ervaringen) en in de toekomst wilt leven is hier de oorzaak van. Door in het nu te leven, - wat we altijd, allemaal sowieso toch al doen - ben je in staat om te accepteren. Dan had ik heel anders in het water gelegen. En mij wel mee laten nemen door de golven.

Leven in het nu? Hoe doe je dat?

Dit is echter niet zomaar te bereiken, wat ook niet hoeft. Een kleine stap zou al kunnen zijn dat je probeert jezelf te betrappen op afdwalende gedachten. Iedere keer wanneer je doorhebt dat je in het verleden zat, of al bezig bent met het invullen van de toekomst, kun je even in het nu zijn. Door het alleen al te beseffen en te observeren word je al een bewuster persoon. Meer dan dat hoef je niet te doen. Hecht er geen oordeel aan. Wees niet te streng voor jezelf.

En lees het boek van Eckhart Tolle. Want wat ik opschrijf komt daar vooral vandaan.

Dan nog even een afsluitende vraag:

Wanneer heb ik dit geschreven? In het verleden of het nu? Of is het verleden ook het nu?