Willem Meester

Schrijft over hoe je in drukke tijden een waardevol leven kunt leiden

Rommelmarkt, Indiana Jones en Jezus Christus

Rommelmarktgedrag

Op zoek naar rust in mijn kop, struin ik rommelmarkten af. Waarschijnlijk om te relativeren, om voor mezelf duidelijk te krijgen dat er nog meer mensen zijn die er een rommeltje van maken. Ik kom nooit wat tegen, op die paar oude Douwe Egberts koekblikken na, ben ik altijd alleen een stempel op mijn hand rijker.

De sauna

Het legen van mijn hoofd is waar ik naar opzoek ben, hoe harder ik hier naar zoek hoe voller het wordt. Ik schrijf wat woorden op papier, doe een wandeling door het bos, beweeg wat in de sportschool en voer een gesprek met wat tegenzin in de sauna. Op een of andere manier voegt mij dat niet, naakt en zwetend een diepgaand gesprek voeren over het leven van een gepensioneerde vrachtwagenchauffeur, hoe aangenaam ik de sauna ook vind.

Indy

Ik lijk op een goudzoeker, de Indiana Jones van de burnout maatschappij. Alleen ben ik niet op zoek naar wat gouden munten of een stel bejaarde aliens - jammer hoor dat vierde deel - maar naar iets wat ik niet buiten mijzelf kan vinden. En zoek ik met behulp van de verkeerde middelen. Waar Indy een hoed en een zweep meenam en wellicht een kompas, heb ik mijn mobiel in de aanslag, klaar om toe te slaan. Ik probeer soms de tel bij te houden, dat ik het apparaat uit mijn broekzak tover, alleen raak ik door alle beelden die langskomen het overzicht kwijt. De mobiele telefoon brengt mij alleen maar verder van mijn doel af. Dit weet ik, maar ik doe er niks mee. Ik heb er lak aan. Op mijn sinterklaas verlanglijstje vind je dit jaar geen pepernoten of chocolade letters. Likes op internet , tellen haast zwaarder dan likes in het echte leven. Iedere dag zet ik mijn schoen en zing ik mijn liedje.

The real deal

Mijn dochter slaapt. Ik maak een lijstje. Op dit lijstje staan woorden die mij vertellen wat ik de komende twee en half uur allemaal ga doen. Vol enthousiasme start ik aan de taken die ik mezelf opleg. Ik ben net een klein kind, want ik begin met het geen wat ik het leukste vind. Dit doe ik, voer ik uit, terwijl ik bezig ben met de andere dingen van mijn lijstje, waardoor ik het eigenlijk niet aan het doen ben. Zo ben ik na twee en half uur voor geen meter opgeschoten. Met onrust in mijn kop open ik de deur van de slaapkamer. Hoe ik mij ook voel, wat er ook in mijn hoofd omgaat, zij verwelkomt mij altijd met een glimlach. Hierdoor vergeet ik even de onrust, de lijstjes en de mobiele telefoon. Ik kleed haar om, maak haar aan het lachen en kan de wereld aan.

We lopen op straat. Aan de reacties van de mensen die wij tegenkomen zie ik dat het goed met ons gaat. Mijn vrouw vertelt mij dat de koning van Polen Jezus Christus heet. Dit vind ik grappig. Ik stel voor dat wij in Nederland Sinterklaas as koning kronen, Sylvana Simons als queen. We lachen. Ze lacht altijd om mijn stomme grapjes, wat ik niet altijd begrijp maar wel erg fijn vind. Het bleek in Polen om een eerbetoon te gaan, lees ik later. 

Ze bedoelen het vast goed.

Ook hoor ik dat de Dalai Lama Trump willen ontmoeten. Ik ben benieuwd of dit doorgaat en hoe dit uitpakt. China vindt het maar niks zoals je in de link kunt lezen. Wat zal China ervan vinden wanneer ik aangeef dat ik Trump wil zien? Hierbij nodig ik Trump dan ook uit om een keertje bij mij langs te komen. Ik stuur hem een briefje met daarop de volgende boodschap:

Hopelijk is hij bekend met Google translate.

*eerste foto gemaakt door Onno Bruins