Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

Overleven in een wereld vol met vrouwen

Ik sta in de keuken. De woonkamer zit vol met vrouwen. Overal ligt er wol. "Oh ja schat, er komen wat meiden langs", zegt mijn vrouw. "We hebben een weefmiddag.''Daar sta ik dan, dag één van mijn ouderschapsverlof. Ik ga verder met de appelkaneelcake. Op de achtergrond hoor ik het volgende:

"Er schijnen mannen mishandeld te worden door hun vrouw." 

Er volgt een lachsalvo de keuken in. Ik begin mij steeds minder op mijn gemak te voelen. Even later beginnen ze te schreeuwen. Ze hebben wat omgegooid. Waar ik in godsnaam blijf. Onzeker voor mijn eigen leven maak ik een snoekduik naar het gele doekje, spoel het af en ren de woonkamer in. "Sorry dat het zo lang duurde, wil je me alsjeblieft niet slaan."

Ik krijg klappen. Meerdere vrouwen slaan op mij in met weefplanken. "Terug de keuken in jij!" Huilend sta ik weer achter het fornuis. Gelukkig heb ik ze ook te grazen genomen. Ik heb namelijk het gele doekje afgespoeld in een gebruikt sopje. Hopelijk merken ze dit niet.Ik probeer zo lang mogelijk de tijd te nemen voor de appelkaneelcake. Op een gegeven moment worden ze ongeduldig. Er wordt op de deur gebonkt. Ik moet iets verzinnen om ze tevreden te stellen. Wat kan ik nou doen? Snel bel ik de DADDYCOOL hulplijn. Fluisterend leg ik de situatie uit. Ik krijg het volgende advies: zorg ervoor dat je Magic Mike XXL kunt afspelen op een heel groot scherm.

Via het keukenraam klim ik naar buiten om vervolgens via de regenpijp mijn slaapkamer te betreden. Heel zachtjes zet ik de laptop aan. Via de laptop kun je beneden de tv bedienen werd mij verteld. Ondertussen hoor ik vanaf boven dat ze steeds wilder worden. Waarschijnlijk zijn de flessen wijn op. Ik moet nu handelen anders kan ik het vergeten. Gelukkig vind ik net op tijd de juiste pagina en begint het intro muziekje van de film.

Plotseling is het muisstil. De rust is weer terug. TRINGGG , de bel van de oven gaat. De appelkaneelcake is klaar. Snel klim ik naar beneden. Waarom ik de trap niet gebruik begrijp ik ook niet. Wanneer ik bijna beneden ben blijft mijn broek haken aan een spijker. Er zit een scheur in mijn broek. Gelukkig hangt er nog een schort in de keuken. Snel het schort om en de cake de oven uit. Voorzichtig doe ik de woonkamerdeur open. Ik kijk om mij heen en het is net alsof ik het flesje voor mijn dochters hongerige gezicht houd. Kwijlend liggen ze op de grond. "De cake is klaar, meiden, zoals jullie gevraagd hadden." Ze horen mij niet. Gehypnotiseerd kijken ze naar het scherm. Ik zet het gerecht op tafel en wil snel weer de woonkamer uit. Plotseling hoor ik het geluid van sniffende neuzen.

"Wat ruik ik?", roept één van de meiden.

Ik voel me als een antilope ingesloten door een groep hongerige leeuwinnen."Dat is vast de cake", zeg ik snel. "Nee het is wat anders." Op dat moment begint het hoogtepunt van de film. Ik kijk naar het scherm. Meerdere mannen trekken hun kleren uit. Met glimmende gespierde lijven knallen ze van het beeldscherm. De meiden beginnen te gillen. Ik sta in de deurpost. Plotseling denk ik aan die scheur in mijn broek. Zullen ze dat geroken hebben? Verschillende hoofden draaien mijn kant op. Ik wil verder lopen. Helaas lukt dit niet want de deur wordt dicht gesmeten."Nu ben jij aan de beurt!" Er wordt een plaat van Joe Cocker opgezet.

"Dansen , dansen !"

Ik besef dat er maar één ding op zit. Het enige dat mij nog kan redden uit deze situatie zijn mijn heupen. Al jaren heb ik de handdoek in de ring gegooid. Echter nu heb ik geen keuze. Ik dans als of mijn leven ervan afhangt. Blijkbaar moet je het bijhouden om op een hoog niveau te kunnen dansen. Het ging namelijk niet zoals vroeger. Ik struikel over een speeltje van mijn dochter, hierdoor stoot ik tegen het tv-meubel dat vervolgens de tv in beweging brengt. Het 50 inch apparaat knalt op mijn hoofd. Bloedend lig ik op de grond.

"Sorry schat, zeg ik. Wil je een stukje appelkaneelcake?"