Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

De kakkende opruimer

Mijn voeten verplaatsen zich over het ruiterspad. De ene stap zakt dieper weg dan de andere. De witte sportschoenen veren in de grond en worden versierd door de bladeren die nog één dappere poging doen om de zwaartekracht te verslaan.

Mentale calorieën lozen

Er heerst rust in de donkere duinen. Het is er soms helemaal stil. Het enige wat ik nog hoor is mijn ademhaling en mijn armen die langs mijn lijf gaan. Dit heeft direct invloed op mijn gemoedstoestand. Met iedere stap die ik maak, laat ik een gedachte los en zo wordt het stiller in mijn hoofd.

Afvallen voor de geest.

Moeder natuur

Het begint met regenen. Door de bomen die strategisch zijn neergezet door Nationaal bosbeheer en met wat hulp van moeder aarde lijk ik niet nat te worden, op het zweten na blijf ik droog.

Kom ik op een open stuk, dan stopt het met regenen, ren ik onder de bomen, gaat de douche weer aan.

Ik lach erom.

Het is ook mijn instelling. Het maakt mij namelijk niks uit of ik nat regen. Sterker nog, ik geniet van alles wat de natuur mij geeft, dus ook de regendruppels.

Als het regent of geregend heeft lijkt er meer zuurstof in de lucht te zitten. Het ademen gaat dan soepeler, de zuurstof gaat dieper je longen in.

Alsof je in een Nederlands stoombad rent.

Hardloopmotivatie

Ik ren hier om verschillende redenen.

Mentaal afvallen.

Het verbeteren van mijn conditie.

En ik ren om een verschil te maken

Afvallen

Naast de regen, de zachte verende bosgrond, het zonlicht, de zingende vogels, de blije wandelaars en de honderden bramen (ja fuck die regel, als ik trek heb, pluk ik ze), geeft de natuur mij nog meer. Tussen al haar pracht ligt er ook een hoop rommel. Troep wat wij zijn vergeten op te ruimen.

Afvallen, zichtbare afvallen.

Dus ziet mijn hardlopen er net wat anders uit. Het is alsof ik aan een soort hordelopen doe, of suicides loop aan het begin van de basketbaltraining. Wanneer ik afval zie liggen dan buk ik en pak ik het op.

Een bijzondere ontmoeting

Net wanneer ik mijn handen vol heb en niks meer extra’s kan dragen komt er een man op mij afgelopen.

‘’Ah wat fijn, iemand die hetzelfde denkt’’, zegt de man met een glimlach.
‘’Ik ren, ik ruim op’’, zeg ik hijgend met een bezweet voorhoofd.
‘’Ik loop en ik ruim op, vijf keer in de week, maak ik hier mijn ronde. Ik heb altijd mijn handen vol”, zegt de man met een normale adem en een kurkdroog voorhoofd.

We raken aan de praat en ik kom er al snel achter dat deze man een lokale held is. Hij ruimt al tien jaar de rommel op van andere mensen.

‘’Een keer tijdens een ronde, kreeg ik buikpijn, tja, als je moet dan moet je, dus even later zat ik gehurkt naast een boom te kakken.

Hij laat mij zien hoe hij zat.

“Op dat moment zie ik iets vreemds liggen, een doosje wat mij deed denken aan een schatkistje lag naast mij. Ik pak het, open het en zie dat er een gps tracker in zit.”
‘’Ja je wilt toch wat te doen hebben wanneer je op de wc zit’’, zeg ik.
“Op mijn weg terug zie ik een man geïrriteerd op een bankje zitten’’, vervolgt de kakkende opruimende held.
“Ik vraag hem waarom hij er zo bij zit. De man meldt mij dat hij al uren op zijn vrouw aan het wachten is, zij doet mee aan een belachelijke speurtocht voor volwassen en is al tijden op zoek naar een gps tracker in een doosje.’’
“Ah, daar kan ik jullie wel mee helpen”,zegt de lokale held. “We hoeven alleen onze neus te gebruiken. ‘’

We lachen. Ik gooi mijn afval in de prullenbak en ga voor nog een rondje. Het is hier te mooi om nu al afscheid van te nemen.

Wanneer ik mijn eerste passen zet, roept mijn vriend mij na. Ik draai me om en krijg een snoepje naar me toe gegooid.

‘’Wel het papiertje opruimen hé!’’