Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

Ongeluk zit in een klein hoekje

Je stoot je kleine teen en je springt al schreeuwend - zonder dat er geluid uit je mond komt - , door de woonkamer. Of je rent tegen een lantaarnpaal, je rijdt je zijspiegel aan diggelen, er steekt een kat over en jij ziet het te laat, het randje van de stoeptegel blijkt wat hoger te zijn dan je dacht of je kind valt van de commode. Allemaal voorbeelden van ongelukjes die soms in een halve seconde al kunnen gebeuren. Dan is er niks meer tegen te doen. Wat de gevolgen ook zijn, een blauwe teen , een bult op je hoofd of in het geval met het kind de schrik van je leven, het is gebeurd. Terugdraaien is geen optie, accepteer de gevolgen.

Ons kindje is van de commode gevallen. Voor haar verjaardag hebben we haar een nieuw kamertje gegeven, waar ook een commode in staat. Heel even een moment van onoplettendheid en ze ligt op de grond. Ik til haar snel op en ze begint met huilen. Er ontstaat een extra alertheid in mij en ik handel snel. Al gauw zit ik in de dokterspraktijk omdat ik het niet vertrouw. Gelukkig kunnen ze niks vinden en ik krijg de opdracht om de komende uren goed op te letten.

Mijn lieve vrouw komt thuis en ziet gelijk een enorm verschil. Weer zijn we onderweg naar de dokter. In de auto wordt er overgegeven en we huilen van bezorgdheid en de schrik. Ik voel mij schuldig. De dokter verwijst ons dit keer door naar de eerste hulp. Een half uur later zitten we alle drie onder de kots in de wachtkamer van het ziekenhuis. Een aantal mensen zijn al vier uur aan het wachten. Toch zijn wij de eerste die aan de beurt zijn. Kinderen krijgen voorrang.

Een hersenschudding , meldt de arts ons. De dokter vertelt dat ze een nacht moet blijven. Op dat moment wordt het allemaal wel erg spannend. Huilend worden familieleden en vrienden op de hoogte gesteld. De adrenaline giert door ons lijf. We staan naast een bedje dat mij doet denken aan een gevangenis. Ze krijgt de fles en houdt dit gelukkig binnen. Dat de arts ons later vertelt dat ze ook nog koorts heeft maakt het allemaal nog enger.

Als ze eenmaal slaapt maken ze haar om de twee uur wakker. Om te kijken of haar reacties goed zijn. Er mag één ouder blijven slapen. Natuurlijk willen we beiden blijven, toch ga ik na de eerste check naar huis. Momenteel kun je helemaal niks doen, wordt mij uitgelegd. Ik accepteer het en lig een uur later met veel te veel energie naar het plafond van de slaapkamer te kijken. Geen bericht, goed bericht spreken we af. 

Als na een slopende nacht eindelijk de ochtend aanbreekt kijk ik gelijk op mijn mobiel. Ja die smartphone waar ik zo graag vanaf wilde, ja. Geen berichten, geen gemiste oproep. Goed nieuws dus! Twee uur later sta ik met onze dochter in mijn handen. Ze mag naar huis om daar goed uit te zieken. In de auto kijken mijn vrouw en ik elkaar aan, een blik die niet in woorden kan worden uitgedrukt tovert bij beiden een glimlach op ons gezicht. Een ongelukkige gebeurtenis die op een gekke manier ook geluk meebrengt.Je vrienden komen een hapje eten, je leest een boek in de zon, je groet iemand op straat met een glimlach, je ligt dubbel om de grapjes die je met je dierbaren maakt, je hoort een liedje wat je enorm raakt, je ziet aan je ouders dat ze trots op je zijn. De reacties die je kind los maakt bij mensen, de keren dat je kind hardop lacht, de liefde die je voelt voor je kind. Allemaal voorbeelden van waar geluk. Kleine gebeurtenissen die van grote betekenis zijn. Geluk zit ook in een klein hoekje. Het is de kunst om hier bewust van te zijn. Onze ervaring met de commode heeft dit ook laten zien.

Een tsunami van liefde stroomt over ons heen. Bezorgde familieleden en vrienden staan voor je klaar. Verder weet je al die tijd al dat de liefde voor je kind onvergankelijk is. Dit zit in je, stroomt door je aderen en zit in je hart. Soms sta je er alleen niet bij stil, omdat je druk bent met andere zaken, zoals werk, geld of de problemen in de wereld.

In het ziekenhuis komt dit heel duidelijk naar boven. Tijdens de nacht voel ik het in iedere cel van mijn lichaam. Dit zit heel erg diep. Ik vind het bijzonder en prachtig dat dit in een tijd van dertien maanden al zo verankerd zit in mijn ziel. Hiervoor ben ik dankbaar en ervaar dit als waar geluk. 

Zo kan een vervelende gebeurtenis veranderen in een liefdevolle ervaring.

Geluk zit in een klein hoekje.