Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

Natuurtalenten

Het warme water stroomt langs je lijf. Het doet mij denken aan een beekje dat door een prachtig landschap sijpelt. Het is de natuur in zijn mooiste pure vorm. Er groeien bloemen, dieren drinken ervan, David Attenborough, op de achtergrond. 

Een meesterwerk

Je zit in bad en je zus zit op de bank. Het licht van de lamp in de hoek versiert jouw lijfje. Ik kijk naar een levend schilderij, het is het werk van een echte Meester en nu al van onschatbare waarde.

Hoe zou dat zijn wanneer de meester niet meer in leven is?

Onbetaalbaar, natuurlijk.

Je lijf is glad van het sop, ik haal je uit bad, wat jij maar niks vindt. Je zet de volumeknop op 10 en gilt het uit.  

‘’Rosie verdrietig?
Heeft Rosie pijn?’’
‘’Nee hoor schat, ze is het er niet mee eens en dat laat ze duidelijk horen.’’
‘’Ja, papa,’’ zegt ze alsof ze heel goed begrijpt wat ik net zei.
‘’Ja Stella.’’

Lieve Stella. Lieve grote kleine zus.

Ik droog je af. Dit doe ik waarschijnlijk wat harder dan jouw moeder, maar je vindt het wel prima. Het is alsof ik een donskussen aanraak, er kan geen wasverzachter tegen op. Jij bent kampioen, nummer één van Nederland, jij bent mijn allerliefste, zachtste schepsel dat een kloppend hart heeft.

Voordat ik je neerleg en een liedje voor je zing, heb je tevreden je duim in je mond. Dan smelt ik. Dan werk ik mee aan het broeikaseffect en lig ik als een plas gesmolten ijs op de grond. Wanneer je dan ook nog een smakkend geluid maakt en met je prachtige amandelvormige ogen mij een glimlach geeft, gaat het rechtstreeks naar mijn hart.

Weltrusten Rosie

Ondeugende Stella

Stella is aan de beurt. Ze mag ook in bad. Het bad dat beneden in de woonkamer staat. Een gekke plaats, anders dan anders.

‘’Welkom in het leven. Waarin alles altijd bezig is om maar te veranderen. Maak jezelf hier meester in en je kunt de wereld aan lieve dochter.’’

Ik vind het prachtig om te observeren. Wat zijn jullie toch verschillend maar ook weer één.

Jij bent ondeugend Stella. Stiekem kopjes thee leeg schenken op de woonkamervloer. Ach, dan boenen we de vloer ook nog eens, dan is je moeder ook weer blij.

Jij wilt alles zelf doen en dat vind ik prachtig. Zo wil je (net als boven) met klap op de vuurpijl ook zelf de stop eruit halen. Het water stroomt over de woonkamervloer, als een olievlek in de Noordzee. Het stroomt naar de Nintendo, het stroomt naar de fotocamera.

Er springt een schoonmaakninja door de woonkamer. Een paar seconden later, ben je afgedroogd, glimt de vloer nog meer dan een maagdelijke ijsbaan en krijg ik een knuffel van je.

Mannen kunnen ook schoonmaken, eigenlijk veel beter dan vrouwen, echter vinden we het prima dat jullie dat anders zien, want dat scheelt ons heel veel werk. Neem bijvoorbeeld zoiets als stofzuigen. Hier ben ik koning in. Mijn vrouw is dan eerder een hofnar. Het ziet er grappig uit, ze doet haar best, maar het stelt eigenlijk niet zoveel voor.

Boven doen we yoga. Hier word je steeds handiger in. Je vraagt er zelf om en je geniet. Voor mij is dat keer tien. Op het moment dat we afsluiten, zeg je in kindertaal Namasté. Dan stroomt mijn hart over van liefde, dan verdrink ik. Het diepste punt van de zee der liefde is bereikt. En dan wanneer ik bijna op de bodem terechtkom en met een glimlach op mijn gezicht wil sterven, pak jij mij vast. Je tilt mij boven water.

‘’Voorlezen papa!”

Ik lees voor. We lachen. Jij doet mee en verbetert mij wanneer ik mijn improvisatietalenten naar boven laat borrelen..

''Weltrusten Stella.''
''Slaap lekkahhh papa.''

Nieuwsbrief

Foto door: Willem Meester