Willem Meester

Schrijft over hoe je in drukke tijden een waardevol leven kunt leiden

Monster drinkende deurverkopers

De deurbel gaat. Door het raam kijkt een jonge meid met een iPad in haar handen. Haar ogen zijn blauw en ze heeft een luchtje op welke al door de gleuf van de brievenbus de gang binnenkomt.

‘’Wat een schattig kindje zit er op uw bank.’’
‘’Ja dat vind ik ook.’’
‘’Hoe oud is ze?’’
‘’Bijna twee jaar.’’
‘’Ah het is echt een schatje. Goed ik ben hier namens Kika, ik weet niet of u daar bekend mee bent?’’
‘’Bekend met de naam, verder geen ervaring mee. Ik moet wel zo weer verder met het eten.’’

Ik moest Veronique drie keer vertellen dat ik mijn bijdrage aan de mensheid op een andere manier realiseer.Pas toen ik de deur dichtdeed en mijn vrouw vroeg of ik hulp nodig had, kwam ik erachter dat ik het maar een gemene streek van Veronique vond. Proberen haar targets te halen door in te spelen op mijn emoties.

Later lopen we op straat. Op een bankje zit een groepje tieners met halve liters energiedrank in de knuisten voor zich uit te staren.Het meisje links heeft geverfd zwart haar en kijkt uit haar ogen alsof ze van plan is een winterslaap te houden. Ze draagt een trui met de letters ADHD in de stijl van ACDC.

Het wandelen is ons moment van vrijheid. De kinderen zijn stil. De stilte is voor ons als een goed concert van ACDC. Stilte is een orgasme voor de oren van jonge ouders. Met een dubbele kinderwagen voor ons discussiëren we over Veronique, de wind gaat soepel langs de groene blaadjes van de bomen en de zon speelt verstoppertje met een wolk welke de vorm heeft van een champignon.

Veronique heeft iets bij mij losgemaakt. Geen stuivers maar gedachten. Hoe is Veronique in het maffia circuit van goede doelen belandt? Is het een vrijwillige keuze? Of is het een overhaaste beslissing geweest, gierde de energie door haar lijf door een te grote hoeveelheid energiedrank?

We moeten af van die deurverkopers met iPads en hun alledaagse namen. Waar zijn de collectebussen en de zelfgemaakte koekjes gebleven?  Door die mensen met naambordjes, witte jassen en gladde praatjes ben ik het vertrouwen kwijt en is de kans dat we de touwtjes weer uit de voordeuren hangen nog kleiner geworden.

En dat is zonde.

We leven in een tijd waarin er iedere dag medische doorbraken zijn. Er zijn 3d printers die met één druk op de knop organen, puppy’s en onderbroeken van filmsterren uitprinten. Toch zijn stichtingen als KIKA nog noodzakelijk en dat maakt mij verdrietig.

Dus sorry Veronique, ik vind het jammer dat ik je niet geholpen heb, maar ik geloof je gewoon niet. Je woorden komen vanuit een boekje, het is een ingestudeerd script welke nog slechter werd uitgevoerd dan Danny Blind zijn rol als bondscoach.

Wij doneren liever zelf aan Kika een bedrag, of we doneren onze tijd, zodat we hulp kunnen bieden aan mensen of dieren die dit kunnen gebruiken.

Op de weg terug zien we Veronique. Ze staat bij het groepje pubers. Ze is omringd door lege blikjes energiedrank. Ik zie verschillende keren de iPad tevoorschijn komen. Samen drinken ze Monster: lichtgevend groene troep wat net zo goed als batterijzuur of chemokuur verkocht kan worden.

Niks meer missen? klik hier.