Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

Minder werken, meer resultaat?

Er staat een oudere vrouw met een trolley tas voor mij in de rij. Ze rekent af met gepast kleingeld. Dit kost tijd, wat de andere ''jongere'' mensen in de rij vervelend vinden. Verschillende Iphones worden uit de spijkerbroeken tevoorschijn getoverd. Wij slaven van haast en social media, wonen op een andere wereld. Wij zijn de bewoners van de burn-out maatschappij en hebben het veel te druk. Ik kijk ook op mijn scherm, dit gaat al zo snel en vanzelf dat het geautomatiseerd is. De oudere mevrouw is nog steeds bezig en de cassière laat zich door de wachtende mensen opfokken. Er wordt om back-up gevraagd. Binnen een minuut wordt er een andere kassa geopend. Ik blijf in dezelfde rij staan en kijk naar de oudere mevrouw, zij voelt het en ik voel mij schuldig wanneer ze met haar bevende handen het geld geeft aan het meisje met het naambordje.

De 40-urige werkweek

Wanneer ik naar huis loop denk ik aan een artikel dat ik laatst in de Volkskrant las. Dat ging over een stel dat verhuisde naar Duitsland en er daar tegenaan liep dat er geen plek was voor de kinderen op de opvang. Er werd ze geadviseerd om minimaal vijftien keer te reageren om zo een dappere poging te doen op de wachtlijst van de wachtlijst te komen. Onbegonnen werk denk je haast, maar toch doen we er allemaal aan mee. Kijk maar naar de verkoop van videogames. Welke je steeds vaker kunt pre-orderen. Al afrekenen zonder dat je het spel hebt, maar wat je wel de zekerheid geeft dat je op de releasedate het spel kunt spelen. Het komt zelfs voor dat de pre-order games zijn uitverkocht. Ondertussen zijn er nog nooit zoveel mensen geweest met een burn-out en stijgt het aantal mensen met een depressie jaarlijks. Binnenkort pre-orderen wij alvast een burn-out...

Terug naar het stel..

Zij hadden dus even geen plek voor de kinderen. Wat ze op het idee bracht om steeds te wisselen van werkmoment. Elkaar afwisselen zo dat opvang niet nodig was. Samen ontbijten, samen avondeten en tussendoor werken en voor de kinderen zorgen. Eerst de één vier uur aan het werk en dan de ander. Zij (beiden freelance schrijvers) vonden zo een prima oplossing voor een probleem die wij als mens zelf gecreëerd hebben.. Dit begon als een tijdelijke oplossing maar leidde tot veel positieve punten. Uiteindelijk leverde minder werk juist meer resultaat. Zo was er minder stress, meer creativiteit, een betere sfeer in huis en meer tijd voor de kinderen! Wat ons tot volgende vraag brengt, waar zijn we in godsnaam allemaal mee bezig? Waarom kiezen we voor de moeilijke weg terwijl het ook een stuk makkelijker kan. In Nederland is het gewoon dat je een werkweek van veertig uur maakt, helaas nog niet zo ver. In Denemarken en Zweden zijn ze al een stuk verder. De Denen hebben een werkweek van gemiddeld 34 uur en behoren hierdoor tot het het land dat het minste werkt van Europa. Daarnaast behoort Denemarken tot het gelukkigste land ter wereld, volgens de jaarlijkse test van de Verenigde Naties. Heeft dit soms met elkaar te maken?

Kwaliteit versus kwantiteit

Minder uur werken per week toont aan dat er in totaal minder werknemers zijn die zich ziek melden of extra vakantiedagen opnemen. Zo klinkt het dus ook aantrekkelijk voor de werkgevers. Daarnaast is uit onderzoek gebleken dat mensen na een bepaald aantal uur werken steeds minder productief worden. Wellicht een idee om de vrijdag bij het weekend te plakken? Ik zie dit ook terug bij kinderen, die productiviteit. Vrijdag is de dag dat ik de meeste conflicten in de klas tegenkom. Niet met grote mate, maar wel een verschil met andere dagen van de week. Kan dit te maken hebben met productiviteit?

In Denemarken kiezen ze voor vijf dagen werk. Alleen zijn de werkdagen korter. Hierdoor heeft iedereen in de namiddag nog tijd voor zichzelf en voor elkaar. Een wandeling maken op het strand of nog even naar de sportschool hoeft dan niet alleen in het weekend plaats te vinden. Wellicht vieren mensen dan ook wat vaker een verjaardag door de weeks, dan is het overvolle weekendprobleem ook gelijk opgelost. De dagen dat je naar drie verjaardagen op een dag moet verdwijnen als sneeuw voor de zon en zo ontstaat de kans om eens lekker helemaal niks te doen in het weekend..

Stress in het weekend?

Over het weekend gesproken, wat is dat toch met die verjaardagen en al die verplichtingen? Waarom voelen mensen zich verplicht om ergens naar toe te gaan waar ze eigenlijk niet willen zijn? Het enige wat je dan meebrengt zijn slechte vibes en die zijn aanstekelijk. In mijn ogen kun je er dan beter voor kiezen om ergens te zijn waar je ook echt wilt zijn. Dat verplichte gevoel is uiteindelijk gebaseerd op angst. Bang om iemand teleur te stellen, of om iets te missen.

Laatst leerde ik iets van een goede vriend van mij. Hij viert nooit zijn verjaardag. Toen ik hem vroeg waarom hij dit nooit deed, antwoordde hij, omdat hij geen zin heeft in de belangstelling en omdat het hem niet verplicht om naar andere hun verjaardagen te gaan. Hetzelfde idee als met kerstkaarten. Iets niet meer sturen naar iemand omdat je niks terug krijgt. Dat zette mij aan het denken. Wanneer wij iets doen voor een ander verwachten wij daar iets voor terug. Wanneer je hiermee stopt, met die verwachtingen, het ophouden van je hand, en alleen handelt zonder iets terug te verwachten dan verdwijnt ook het verplichte gevoel.

Offline

Het is wel lastig, in tijden van Facebook en Instagram, voel je al gauw groepsdruk. Ook daar heb ik een oplossing voor. Kies bewust voor offline momenten. Het liefst in je vrije tijd. Deze momenten zijn heel simpel te organiseren. Het vraagt alleen om een stukje commitment. Koppel het aan een tijd of aan een moment wat je waardevol vindt. Bijvoorbeeld de ochtenden en avonden in het weekend. Op die momenten trek je de stekker van het internet eruit en ga je even terug naar de basis. Je hoeft niet eens iets te gaan doen. Laat het lekker over je heen komen en observeer. Natuurlijk kun je wat ondernemen, maar hou het simpel. Pak een boek, speel een gezelschapsspelletje (waar is de tijd gebleven dat ik hier gewoon spelletje kon opschrijven?), maak een wandeling of ga de natuur in. Dit soort momenten zijn in deze tijd heel erg belangrijk en waardevol.

Hoe nu verder?

Wie weet leidt het minder werken en het offline gaan op bepaalde momenten tot een minder haastig gevoel. En staan we de volgende keer in de rij met een glimlach wanneer er een ouder persoon voor ons staat. Hoe denk jij over de huidige werkweek van Nederland? En het drukke leven waar we momenteel ons in bevinden? Mocht je de tijd vinden, kun je een reactie achterlaten...