Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

Wat geef jij je kinderen mee?

De wereld is nog donker, vogels slapen nog, de krantenbezorgers stappen net uit bed. Het is nagenoeg stil op dit stukje van de wereld. Het enige geluid dat mijn trommelvliezen bereikt is het kraken van de traptreden, vergelijkbaar met de zangkunsten van een schorre kraai.

Zeeslag als ontbijt

Vlokken gemaakt van haver vallen in een pan met water, de bevroren bessen doen ook een ochtendduik en al gauw, raken ze elkaar aan, en mengen zij zich tot een paars wondermiddel. Ik eet het iets te gretig, mijn geest gaat sneller dan mijn mond, waardoor er wat over mijn kin druipt en er zeeslag gespeeld wordt op mijn schone trui. Een dikke vette voltreffer. 1-0 voor team havermout.

Yoga

Ik lig als een gebroken blokfluit op de grond. Bespeeld, uitgespeeld. Een vals klinkend bespuugd stuk hout dat het ook even niet meer weet. Ik doe mijn best. Wanneer ik hier mee stop en er gewoon ben wordt het een prettige les. Er klinkt weer wat aangename muziek op de achtergrond. Aan het einde van dit avontuur ademt mijn hele lijf weer. Blokkades aan de kant gezet, mijn buik ademt dan ook weer mee. Eerst stormde het op zee, nu komt de adem als een mooie golfbeweging, van top tot teen.

Durven dromen

Thuis praten we over onze dromen. Het lijken enorme bergen van dromen, ergens alleen nog zichtbaar in een ver land, maar langzamerhand komen ze steeds dichterbij. En wanneer we ze ontleden, valt de grote ook wel mee.

We willen juist kleiner en minder, in plaats van groter en meer en meer en meer. Grote kleine dromen, passend bij een leven waarbij herinneringen het winnen van materie. Een leven waarin we onze kinderen laten zien dat wij rust en focus ervaren, dat wij al compleet zijn, dat wij als mens tevreden zijn.

Voorbeeldfunctie

Kinderen spiegelen. Ze kijken tegen je op. Jij bent het voorbeeld. Ik ben het voorbeeld. Ik wil dat ze naar mij kijken en een compleet mens zien. Ik wil mijn kinderen meegegeven dat je niet altijd maar hoeft te zoeken naar een betere toekomst, dat je alles wat je nodig hebt altijd bij je draagt, namelijk jijzelf.

Hier ben ik nog niet. Maar hier kom ik wel. Ik zie het al, ik kan het voelen, ik kan het ruiken, ik droom het.

Ik ben er bijna.

De wekker gaat. Ik sta op en kijk in de spiegel.

En zie dat ik het ben. Ik ben er al.

Nieuwsbrief

foto van Lorrainee