Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

Leven en dood gaan hand in hand.

Ze kijkt mij aan. Twee planeten nog mooier dan de aarde als ogen. Haar mondhoeken laten de laatste sporen van een glimlach zien. De wind heeft je haren veranderd in een heidelandschap, hier en daar staan wat sprieten rechtop. Er zoemen bijtjes een vrolijk deuntje. Ik dacht dat die beestjes alleen maar vervelende geluiden konden maken. Vandaag klinkt het aangenaam.

Afscheid

Op de achtergrond nemen mensen afscheid van een fantastisch lieve vrouw. Een vrouw met ruim negentig jaar levenservaring. Op de gezichten is verdriet af te lezen. De huidplooien verraden dit. Ze staan onder spanning en proberen de emotie de baas te zijn. De tranen doen een wedstrijdje op de verschillende gezichten. Welke maakt als eerst een vrije val? Plasjes verdriet verzamelen zich op de vloer.

Wijsheid

Wanneer we in gesprek raken ontvang ik wijsheid. Er heerst inderdaad verdriet, welke logisch te verklaren valt. Afscheid nemen doet pijn en de tranen zorgen voor een soepel smeerbaar proces om deze zware emotie een plek te geven.  Maar er heerst ook opluchting en blijdschap. En dat inzicht is gekoppeld aan wijsheid.

Helderheid

Ik heb hier respect voor. Wanneer je in staat bent om jezelf van deze helderheid te verschaffen, terwijl je onder een waterval van tranen staat. Wat ik vooral heel bijzonder vind is het inzicht, dat geboorte en dood zo ver van elkaar vandaan lijken te liggen, maar eigenlijk broer en zus zijn.

Tijd bestaat niet?

We genoten net nog van ons jongste wonder en een paar momenten later neem je afscheid van de oudste schat van de familie. In die zin ligt het heel dicht bij elkaar. In die zin lijkt tijd een verzonnen iets, een persoonlijke beleving, waarbij jezelf aan het roer staat en niemand anders.

Broer en zus

De zuster die jou verzorgt maakt de vergelijking met een geboorte. Bij een geboorte weet je ook dat het er aankomt, maar wanneer precies is onduidelijk. Sommige vrouwen gaan aan het werk en genieten een paar uur later van een wonder, maar er zijn ook vrouwen die dagenlang weeën hebben. Het kindje komt wanneer het er klaar voor is, wanneer moeder en kind in overeenstemming zijn en de natuur in balans is.

Zo is het ook met de dood. Oma zou ieder moment kunnen gaan, maar ze hield het nog dagen vol. Haar lijf en geest waren nog niet in balans, ze waren het nog niet eens en pas toen ze elkaar een hand gaven, werd haar laatste zucht vrijgelaten.

Blijven genieten

Tijdens deze dagen, was er alleen maar liefde. Wat een krachtige familie heb je de wereld geschonken. Iedereen was er voor elkaar, zonder twijfel. Je zult vast wel enorm trots zijn en met een glimlach toekijken hoe jouw dochters, schoonzonen en kleinkinderen met elkaar verder leven.

Het leven, je wordt geboren en je gaat dood. Het enige wat zeker is. Wat je daartussen doet met je tijd, is aan jou. Je hebt geen idee hoeveel tijd je hebt, dus je kunt het beste maar ieder moment koesteren en er iets moois van maken.

In voor- en tegenspoed vol goede moed, net zoals jullie Oma.

Leven,

Genieten.

Alleen en samen.

Nieuwsbrief

foto door shyamh (life was a beach)