Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

De wereld door de ogen van een kind

In de supermarkt loopt een jongetje met blond haar, net niet oud genoeg om naar de nieuwste Lego movie te gaan. Zijn haar zit wild en zijn kleding hangt onverzorgd om zijn lijf, in zijn handen draagt hij een bak lasagne.

Ik zie dit knulletje wel vaker, alleen in de winkel. Ondertussen groeten we elkaar. Dit keer sta ik achter hem. Hij gooit wat geld op de toonbank en vertrouwt het meisje met het naambordje Chantal.

‘’Mama is vanavond laat van werk'', zegt het knaapje.
‘’Weet je hoe het gaat?'', vraagt Chantal.
Het jongetje komt net met zijn gezicht boven de loopband uit en knikt, ‘’Ik kook wel vaker lasagne.’’

Hij ontvangt het kleingeld en sjokt de supermarkt uit, raapt zijn neergesmeten mountainbike op en fietst zijn zelfstandige wereld in.

Ik ben onderweg naar huis en denk aan het ventje. De wind doet zijn best om mijn haar in de war te brengen.

Hoe komt zoiets tot stand? Welke ouder legt de verantwoording voor het avondmaal neer bij een jochie dat nog niet oud genoeg is voor de engste attractie op de kermis?

Het siert moeder dat ze geld verdient, we kunnen immers niet zonder en ik weet ook niet het hele verhaal.. Maar toch.

Op tv zien wij de mensen die het land besturen. Wij zien mensen met grote auto’s en dure pakken aan. Het moet snel, sneller, snelst. Wij horen ze ook. Ze praten vaak over geld, over de crisis en de economie.

We leven in een land waar je ook van de bijstand kunt leven. Iets waar je niet te makkelijk over moet denken, echter wanneer je prioriteiten stelt hoort het gezin op één te staan, daarna ga je aan het werk.

Op mijn werk kom ik deze kindvolwassenen ook tegen. Met gezichten die vol staan met zorgen staren zij naar de sommen in hun schriften. Getekend door hun verleden zien zij geen sommetjes, maar euro’s.

Boodschappengeld.

Zij zien geen sommen die met tijd te maken hebben, maar wekkers,

Dit maakt mij zorgen.

Deze jongelingen hebben al meer vervelende dingen meegemaakt dan ik waarschijnlijk in mijn hele leven voor mijn kiezen krijg. Zij zijn bezig met taken die niet voor kinderen bedoeld zijn.

Geld is nodig, maar het is niet alles.

Kinderen zijn maar één keer kind en horen geen tijd te hebben voor dit soort problemen. Zij horen zich druk te maken of ze wel de juiste boom vinden om in te klimmen, of de liefdesbrief wel bij het juiste meisje terecht komt, of wie er Messi of Ronaldo mag zijn de volgende pauze.

Kinderen horen te spelen..

Een week later kom ik het jochie weer tegen in de supermarkt. Hij wacht in de rij en staart naar de krantenkoppen.

‘’Dat is toch die man die buitenlanders wil wegsturen?’’, vraagt hij.
‘’Dat klopt’’, zeg ik.

We kijken naar de posters van de bekendere politieke partijen.

‘’Wat willen zij?’’

In het kort vertel ik welke partij waar voor staat. Aangezien het mannetje zich toch al bezig houdt met problemen die niet bij zijn leeftijd passen, vraag ik hem waar hij uit zou kiezen.

‘’ Logisch, voor de natuur, zonder bomen kunnen we toch niet leven?’’