Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

IJsberen moeten ook eten

Ze zitten in de trein. Naast hem zit zijn opgetogen vrouw. Ze heeft haar best gedaan om er goed uit te zien. Wellicht wel te veel, merkt hij op. Haar ogen staan op scherp, klaar om al het mooie van de dag tot zich te nemen. Het is de derde donderdag van de maand en dat betekent quality time. Dan ‘’genieten’’ ze van elkaar terwijl ze beiden op een scherm kijken.

Digitale romantiek.

Ooit hadden ze al die mb’s niet nodig, dan had hij genoeg aan haar energie, haar geur en haar manier van praten.

Maar Jerry heeft twijfels. Hij heeft last van een westerse ziekte dat vaker voorkomt bij mensen die genoeg hebben. Dat hij al 55 keer de lente heeft begroet maakt hem alleen maar kwader dat hij met een probleem van dertigers zit opgescheept.

Dat heb ik weer, een vertraagd dertigersdilemma, zegt hij tegen zichzelf.

Ze stappen uit. De geur van hamburgers en zwerverskleren doen de tranen in zijn ogen springen. Amsterdam centraal. Geen controle.

Hij ging voor het laatst met de trein toen je nog klem kwam te zitten wanneer je naar de wc wilde gaan, toen er nog een vrouwtje in een apenpakje blikjes verkocht met een wagentje dat de hele gang versperde, de tijd dat er nog gerookt werd en je gesprekken voerde met vreemde mensen.

‘’Ik zie de tram al, Jerry, laten we doorlopen.’’
“Dat is goed schat,” zegt Jerry.

Als een huilend ijzeren beest komt de tram tot stilstand.Jerry kijkt de mensen die in de tram langzaam voorbijkomen hoopvol aan. Zoekend naar een gezicht dat hij graag ziet.. Eentje dat er ongelukkiger uitziet dan dat van hem.

De tram brengt ze naar Artis. Het was al lang geleden dat hij naar opgesloten dieren had gekeken. De laatste keer ging het mis, hij staat waarschijnlijk op de zwarte lijst, samen met de anderen die het niet konden laten om de pinguïns chocoladetaart te voeren.

‘’Nu er nog dierentuinen bestaan kunnen we er nog maar beter van profiteren, wat moeten we anders met die Artis zegels Jerry?’’

Jerry knikt.

De vibratie van de stembanden van zijn vrouw doen hem denken aan de smerige vingernagels van Juffrouw Hopjes van groep 3. Zij haalde ze net zolang langs het schoolbord tot iedereen moest huilen. Hij ging veel liever naar zijn vaste stripclub, een bioscoop of een Suske en Wiske museum. Alleen had hij geen zin in een wijvenfilm en hield zijn vrouw toch nooit haar mond, dus dat was voor een andere keer.

Zijn vrouw appt met haar vriendinnen en deelt foto’s waarop Jerry met een gemaakte glimlach zijn best doet om zijn ongeluk te verbergen.

Ik kan net zo goed mijn blote reet laten zien, denkt hij, ze ziet het toch niet.

Ondertussen staan ze bij de ijsberen. Er zijn er drie. Eén is zo groot dat de andere twee er zo inpassen. Een grote hap en ze zijn weg. Zijn vrouw stapt op een verhoging en kijkt over de rand de Amsterdamse Noordpool in.

Voor een moment komt het in hem op.. 

Wat als ik haar een zetje geef? 

De beelden van vechtende ijsberen om een stuk oud vlees schieten door zijn hoofd.

Ga ik haar missen? Voel ik dan eindelijk weer eens wat? Weet ik dan of ik nog van haar houd?

Terug in de trein leest hij zijn digitale Suske en Wiske. Iedereen in de coupé kijkt naar een scherm.

We zijn er allemaal verslaafd aan, waar vroeger iedereen uit de buurt gezellig bij elkaar kwam voor de zwart wit tv, heeft de technologie ons nu juist verder uit elkaar gedreven.

Er komt een conducteur de coupé binnen. Hij zoekt paniekerig naar zijn leren geldbundel. Zelfs wanneer hij zeker wist dat hij zijn portemonnee bij zich had vond hij dit een spannend moment.

‘’Shit,’’ Angela haar tas..bedenkt hij.
''Euh, mijn vrouw heeft…''
‘’Who moet je dit zien, roept plotseling een passagier door de coupé.

De conducteur kijk naar de jongen in het trainingspak en al gauw staan er heel wat mensen om het scherm van de mobiele telefoon heen. Geluiden van smakkende ijsberen galmen door de wagon.

“IJsberen moeten toch ook eten?” mompelt Jerry terwijl hij gauw de coupé uitloopt.

Niks meer missen? klik hier.