Willem Meester

Schrijft over hoe je in drukke tijden een waardevol leven kunt leiden

Een dagje naar het strand met Willem

Genietend van mijn ouderschapsverlof, zit ik samen met vrouw en kind in het zand. Nog even een nachtje vertoeven op het strandhuisje van de familie. Een prima idee om het optimale uit deze heerlijke Indian summer te halen..

We besluiten om snel nog wat spulletjes te pakken. Het middagslaapje kan ze wel in de auto doen, maken we onszelf wijs.

 "Hebben we alles?".
 "Ja we hebben alles", antwoord ik. 

In de auto ruik ik dat onze dochter in haar slaap naar de wc is gegaan, ze is alleen vergeten door te trekken. Op dat moment komen we erachter dat we vergeten zijn om luiers mee te nemen, best belangrijk, aangezien ze meerdere keren per dag in een kakkende Tasmaanse duivel verandert.Door dit geintje arriveren we anderhalf uur later bij het strandhuis. Ons kind heeft nauwelijks geslapen maar geniet met volle teugen van de miljoenen zandkorrels en schelpjes. Tegen etenstijd is ze doodop en willen we er zo snel mogelijk naar bed brengen. Gelukkig zijn we goed voorbereid en hebben we een krat vol met voedsel meegenomen. De macaroni wordt in de pan gegooid, de voorgesneden groentes in de koekenpan en de saus... 

"De saus.. Welke saus?", vraag ik. 
"Die saus die we mee zouden nemen om toe te voegen aan de macaroni om er zo een complete maaltijd van te maken, die saus !", antwoord mijn vrouw vriendelijk..

 Luiers en eten vergeten, dat is niet zomaar iets. Wellicht dachten we tijdens het inpakken onbewust wanneer ze niet eet, poept ze ook niet.. Afijn na een creatieve oplossing met ketchup, smeerkaas en een hoop gekibbel ligt ze later uitgeteld en tevreden op bed. Wanneer het zonnetje ook nog doorbreekt komen wij onder het genot van onze macaroni 2.0 en een drankje ook tot rust. Later hebben we het over onze toekomst en verzinnen we de mooiste ideeën voor ons drieën.

Ook kom ik op het idee om Instagram te installeren. Al snel sta ik in het donker in de zee om een creatieve ingeving te beantwoorden. Koud en zeiknat kom ik terug het strandhuis op. Mijn laatste schone onderbroek gaat aan en mijn telefoon wordt strategisch neergelegd om zo hopelijk de waterschade te overleven.  We beginnen de nacht met de deur open onder alleen een laken, want we hebben het warm.. 

We worden wakker onder een dubbele deken en met een dichte deur en hebben het koud. Na het bakje koffie, waarvan ik tijdens het zetten het heel stoer vind dat ik precies in een keer de juiste hoeveelheid water ingeschonken heb, alleen niet het verwachte applaus ontvang, komen we erachter waar de kou vandaan kwam. De koelkast stond nog open...

Het resultaat van mijn Instagram ingeving

Gelukkig schijnt de zon al volop en doet ons wondertje ook nog eens meerdere keren een dappere poging om te gaan lopen. Ze neemt vier stapjes stapjes met haar kleine voetjes in het zand. Natuurlijk zijn we enorm trots. We worden met onze neuzen op de feiten gedrukt. Alle clichés zijn niet voor niets clichés. 

Onderweg naar huis trekt mijn gezicht van de zon.

 "Je bent weer een paar kraaienpootjes rijker", zeg ik lachend tegen mijn vrouw. 

Onze dochter lacht vanaf de achterbank hardop mee, ook al snapt ze net als George de Cloo ney.

 "Jouw kop doet mij anders denken aan de zanger van de band Living Leather", antwoord mijn vrouw met een grijns.

Voldaan kijk ik terug op een heerlijke dag, welke snel voorbij gegaan is. Opgeladen met vitamine d en fijne momenten val ik tevreden in een diepe slaap.Geniet , lieve mensen van deze prachtige nazomer en mochten jullie het recept willen van de macaroni 2.0 dan kunnen jullie altijd de Daddy Cool hulplijn bellen.