Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

Help! Willem Meester is klusser

Ik ben voor vrouweneMANcipatie. Om die reden gedraag ik mij zo vrouwelijk mogelijk. Mijn vrouw komt zo in de gelegenheid om klussen te klaren die normaliter door de man worden uitgevoerd. Maar wat is eigenlijk normaal? Iets wat vaker voorkomt wordt snel door ons als gewoon bestempeld, iets anders dan dat als raar of bijzonder. Zo vinden veel mensen het normaal dat de man kan klussen. Vrouwen luisteren graag, zijn gevoeliger , kunnen meerdere taken tegelijkertijd doen en nemen vaak de verantwoordelijkheid op zich wat betreft de huishoudelijke taken. Bij ons thuis gaat dat net even anders...

Hoe het er thuis aan toe gaat

Ik stond in de keuken, druk bezig om verschillende gerechten te bereiden voor onze dochter. Trots als een pauw wilde ik mijn vrouw een hapje laten proeven. Ze zou buiten even wat gaan opruimen, maakte zij mij enkele ogenblikken geleden - met een blik van dat had jij eigenlijk toch al gedaan? - duidelijk.  Ik keek naar buiten en zag dat mijn vrouw van het oude hout in onze tuin een tweepersoonsbank had gebouwd. Waar ik van de gedachten aan klussen al zo in paniek raak dat ik spontaan mijn teen stoot of met een hamer op mijn duim sla, timmert zij zonder ook maar een druppel zweet te produceren even een bank in elkaar. Gelukkig vond ze de hapjes wel lekker en nog belangrijker, onze dochter ook.

Door deze gebeurtenis heb ik een aantal ervaringen op een rijtje gezet en ben ik tot de conclusie gekomen dat ik duidelijk het vrouwtje in huis ben als het aankomt op `het uitvoeren van de ''mannelijke taken''. 

Hoe ik begon als klusser

De eerste keer dat ik aan het klussen raakte was in een kamertje dat we voor een belachelijke prijs huurde midden in het centrum van de stad. De muurtjes moesten voorzien worden van behang. We woonden net samen en mijn vrouw was boerenkool aan het koken terwijl ik bezig was met het behang. Heel burgerlijk , precies zoals het vroeger ook ging. Het plafond was redelijk hoog dus ik kwam niet bij het hoogste punt van de muur. Het leek mij verstandig om het behang te voorzien van een dikke laag lijm om dan vervolgens op een rand van de bank te gaan staan dat ongeveer even breed was als dat van de afstandbediening dat op het salontafeltje van glas op tafel lag. Toen ik even later met de glasscherven van de salontafel en het stuk behang met de gelijmde kant op mijn gezicht op de grond lag kwam ik erachter dat het geen handige keuze was. Mijn vrouw nam het van mij over en ik maakte de boerenkool in orde.

Zo zijn er meerdere situaties geweest waarin duidelijk werd dat ik mij niet op mijn gemak voel tijdens het klussen. Even een gat boren om een schilderij op te hangen leidt tot een gat van 9 cm in de muur waar zelfs de buttplugg van Kim Holland niet in past. Banden plakken laat ik door de fietsenboer doen, tijdens het schilderen stoot ik emmers om en loop zonder dat ik het door heb de hele kamer onder de voetstappen. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Recente ervaringen

Mede om deze redenen ben ik onzeker en doe ik het liever niet. Echter kom je er niet altijd onderuit. Soms wordt je ook ergens verwacht. Dit hoort bij vriendschap en bij het zorgen voor je familie.  Een paar weken geleden heb ik wat vrienden geholpen.

"Wat kan ik doen?" vroeg ik bluffend. 

Ik kreeg een vel schuurpapier in mijn handen geduwd. Voor de zekerheid vroeg ik om een duidelijke uitleg.

 "Maakt het nog uit van welke kant ik schuur? Van links naar rechts of liever van rechts naar links?" 

Een half uur later groeide mijn zelfvertrouwen. Dit ging goed. In een razend tempo schuurde ik de plinten tot het oude hout onder de verf tevoorschijn kwam. Vol trots kwam ik zwetend de kamer uitlopen om een volgende klus te vragen, onderweg had ik niet gezien dat er een vlijmscherp plamuurmes op de trap lag. Hier stootte ik tegenaan, het plamuurmes viel door de open trap een verdieping naar beneden, vlak naast het hoofd van één van de andere lieden die daar met haar goede gedrag de trap stond te schuren.

Weg flow, weg trots en zelfvertrouwen. Drie blauwe plekken verder en ik was onderweg naar huis. Tot de conclusie komende dat het niks voor mij is. Willem meester in de bouw, zorgt voor genoeg weduwen en rouw.  

Wat ik probeer te zeggen is dat het goed is om eens af te wijken van wat de maatschappij als normaal beschouwd. Stap eens uit je comfortzone en ga op je muil. Nooit iets proberen wat je niet ligt brengt je geen stap verder. Van vallen en opstaan leren we en ontwikkelen we ons. Ook kun je een stuk bewuster worden van wat wel of niet bij je past. Zo is klussen niks voor mij, dat laat ik aan mijn vrouw over.