Willem Meester

Schrijft over hoe je in drukke tijden een waardevol leven kunt leiden

Er komt een man bij de psycholoog

Hij belt met de rode draaitelefoon van zijn ouders. Zijn vinger blijft steeds even steken wanneer hij een cijfer uitkiest. Iedere draai gaat even traag weer terug, iedere ratel doet zijn keuze schommelen als een schip op een woeste zee.

De telefoon gaat over.

‘’ Hallo u spreekt met Babette Ondervloed, psycholoog voor wanhoopsgevallen.’’

Zijn hart slaat een paar slagen over.

Wauw, die stem..die klonk heel anders dan hij had verwacht. Het was een vrouwenstem, een jonge soepele prachtige stem.  

‘’Hallo, Michel Confetti hier,,,,het gaat niet goed met me, ik wil graag een afspraak maken.’’
‘’Wat is het probleem meneer Confetti?’’
‘’Mijn hart geeft mij al tijden geen liefde meer.’’

Al gauw had hij een afspraak gemaakt. Hij zag er eerst als een berg tegenop, maar nu wilde hij er zo snel mogelijk vanaf fietsen. Hij wilde ervaren of de beelden gevormd door zijn gedachten bij die prachtige stem paste, zo zacht als het hoofdkussen van koningin Maxima.

De laatste keer dat hij zich zo voelde was hij verliefd. Het was het jaar 1999. Ze heette Chantal, 22 jaar, donkerblond en met een kont zo stevig als een Noord-Hollandse dijk. Zijn storm was niet sterk genoeg om de dijk te beklimmen. Ze moest niks van hem hebben.

Wanneer hij zijn fiets neerzet en omhoog kijkt ziet hij een enorm gebouw,  met ramen zo groot als voetbalvelden. Een bouwsel dat zijn best doet om de wolken te kietelen maar dat net niet voor elkaar krijgt.

Iedere verdieping dat de lift hem dichter bij de wolken brengt gaat zijn hart sneller te keer. De vlinders in zijn buik doen eigenlijk al het werk, ze tillen hem naar boven, alsof hij vliegt, alleen maar door een paar woorden over de telefoon.

Zijn gedachten hadden een beeld gevormd. Hij voelde zich als de jonge schildersleerling van Picasso.Even later zit hij bij haar op de bank. Zijn pogingen kwamen niet eens in de buurt van het echte werk. Ze is adembenemend.

Hij genoot van haar corrigerende houding en van het feit dat hij zonder remmingen alles op tafel gooit..

‘’En toen vertelde ze mij dat ik nog niet eens in de buurt kwam van een zware storm, ze zei dat ik leek op van dat smerige zwarte sneeuw dat de maandag na de kerstvakantie langs de weg ligt uit te sterven.’’
‘’Ah, en nu komen we bij het moraal van het verhaal. Uw hart werkt nog wel, maar u bent de verbinding verloren. U heeft last van een een bad connection en moet nodig contact zoeken met uw eigen provider.''

Het was of haar fluwelen stem hem vier klappen op zijn billen gaf, net zoals zijn moeders hand dat vroeger deed wanneer hij over een grens ging. Streng, maar rechtvaardig.

‘’Ik word steeds doorverbonden, wanneer ik met KPN bel.’’
‘’Het was een metafoor meneer Confetti.’’ De provider is uw geest. U moet uw hart weer verbinden met uw geest, dan zult u weer openstaan voor liefde.
‘’Ja, ik denk dat u gelijk heeft,’’ zei hij met natte ogen, die maar geen afscheid van haar perfecte verschijning konden nemen.

Hij kon niet wachten tot de volgende afspraak en het maakte hem niks uit of zij er ook zo over dacht. Voor nu had hij genoeg aan de fladderende vlinders. Dit gevoel was zo krachtig dat hij ervoor bereid was pijn te lijden. De pijn van een gebroken hart.

Zij is zijn kunstwerk, waar hij iedere dag naar wilt kijken. net zoals de schilderijen in het Rijksmuseum. Hij betaalt de toegang, kijkt, luistert en houdt zich aan de regels. Maar er komt een dag dat hij de grootste kunstroof pleegt van de geschiedenis.

Op die dag hangt hij in de kamers van zijn hart zijn geroofde kunstwerk aan de wand. 

Voor altijd samen zijn.