Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

Er is leven voor de dood

Met mijn handen duw ik de wagen van mijn jongste dochter. Mijn vrouw duwt de wagen van kind nummer twee. We rennen. Het lijkt net alsof we in het spel Mario Kart beland zijn en onze liefde bestuurt het spel. De oudste vindt het fantastisch. Ze giert het uit en moet nodig haar energie kwijt. We laten haar het laatste stukje lopen.Er komt een auto aan, hij klinkt als een snurkende reus van metaal.

Mijn dochter springt graag in plassen. Het lijkt alsof ze dan heel hoog de lucht in gaat echter blijven haar voeten aan de grond genageld. Ze rent er op af,wij hebben ieder ons handen vol. Ik schreeuw en kan nog net haar jas vastpakken, het stuk metaal rijdt voorbij, het lijkt of het 120 km rijdt, mijn hart zit in mijn keel.

Op dit moment kom ik erachter dat ik een goede detective zou kunnen zijn. Met ogen als een havik registreer ik de nummerplaat, ik sta op scherp en voel mijn hart sneller kloppen, ik voel de agressie door mijn lijf pompen.

Die lul met een gezicht als een gedroogde mossel, waarom rijd je zo hard. Denk je nou echt dat je er dan eerder bent?

Mijn emoties hebben de overhand. Ik stop met oordelen. Angst zorgt ervoor dat ik aan de dood denk. Eerst denk ik aan de dood van onze dochter en de tranen springen in mijn ogen. Later denk ik aan mijn eigen dood.

Ik werd laatst drieëndertig jaar oud en besefte dat ik het maar een vreemd iets vind; jarig zijn. Mensen komen langs om je te feliciteren, de meeste zijn oprecht heel erg blij dat je weer een jaar ouder bent. Eigenlijk ben je weer een stap dichterbij de dood en mensen nemen alvast een beetje afscheid van je. 

En dit vind ik het vreemde stukje aan het jarig zijn. We vieren dat we een jaar ouder worden terwijl de meeste van ons de dood enorm eng vinden. Het is alsof Harry Potter over jeweetwelwie spreekt, er heerst een taboe en dat maakt het voor mij zo raar dat we wel leuk doen op iemand zijn verjaardag.

Ik mediteer al een poosje. Wat ik dan doe klinkt heel simpel. Ik hoef alleen maar te observeren en te beseffen dat wat ik observeer, tijdelijk is, dat het niet blijvend is. Het betekent dat je beseft dat alles sterft, dat niets voor altijd is.

Toch lukt het mij niet om zo naar de dood te kijken. Ik vind de dood eng. Wanneer ik aan de dood denk, dan word ik verdrietig of dan gaat er een soort rilling door mijn lijf waardoor ik snel mijn aandacht ergens anders op richt. En nu komt het. Ik wil dit graag anders doen. Ik wil mezelf aanleren dat ik de dood ga zien als een mooi natuurlijk verschijnsel. Alleen heb ik geen idee hoe. Ik lees er over, ik mediteer en praat er met mensen over, alleen het echt begrijpen doe ik nog niet.

Kun je dit jezelf aanleren? 
Of heb je het of heb je het niet? 

Mijn vrouw die heeft het. Die vindt de dood niet eng. En zo ken ik nog wel een paar figuren die het zo ervaren. Deze personen hebben allemaal iets om zich heen hangen wat ik ambieer. Het is een soort rust wat je bijna kunt aanraken.

Niet bang zijn voor de dood maakt je haast onsterfelijk, er valt een hoop van je af, je leeft zonder angsten, je leeft het leven in het nu.

We vinden het zelfs zo eng dat we onszelf vertellen dat het ons niet overkomt, wanneer we er aan denken zoeken we afleiding. En ondertussen doen we ons stinkende best om ervoor te zorgen dat onze naam verder leeft. We doen er alles aan om onsterfelijk te zijn.

Een schaakwedstrijd tegen de natuur, waarbij je al vanaf de eerste zet schaakmat staat.

Dit besef, is er bij heel veel mensen niet. Ja ze weten het, maar ze begrijpen het niet. En wanneer dit besef er echt is, kun je op een hele andere manier naar het leven kijken. Ik geloof dat je dan een stuk minder angsten zult hebben en daardoor ook minder problemen.

Dus ik zeg: leef je leven. Laat je angsten varen. Omarm de dood als een vriend, als ets wat er voor iedereen aankomt en bevrijd jezelf van al die nutteloze zorgen en andere angsten. Vertel jezelf iedere dag dat je ooit een keer dood gaat, laat het tot je doordringen dat dit leven dat je nu leeft uniek is.

En als je dat dan allemaal gedaan hebt en het eindelijk echt begrijpt, kun je het mij ook uitleggen.