Willem Meester

Valt, staat op, leert en deelt. 

Drijvende gedachten

Ik drijf als een dobber in de zee. Mijn pak zit vol met gaten, mijn plank vol met deuken, mijn hoofd vol met gedachten.

Het is onstuimig weer en de golven verplaatsen zich als kleine bergen van links naar rechts en van achter en naar voren. De wind waait krachtig en de meeuwen juichen mij toe.

Ik vind het heerlijk en weet dat dit moment voor mij bedoeld is. Ik geniet van alles om mij heen en merk dat doordat ik observeer en mij mee laat nemen in de deining van de zee, mijn gedachten naar de achtergrond treden zoals de golven in het zand verdwijnen.

Ik pak een golf en voel mij koning. Hoe moe ik ook ben, hoelang ik ook gesurft hebt, hoe hard mijn lijf ook tegen mij zegt dat hij er klaar mee is, ik krijg altijd weer energie wanneer ik een golf surf.

Een dubbele espresso shot van de natuur, direct richting het hart.

Terug in de auto, voel ik mij voldaan. Er is weer wat ruimte ontstaan. Ik ben beter in staat om mijn ruimte te zien, te erkennen en in te nemen. Thuis spoel ik mijn pak om, was ik mijn lijf en kus ik mijn meiden.

Op deze momenten heb ik niks meer nodig. Dan ben ik een tevreden mens, dan snap ik hoe simpelheid mij vreugde brengt.  

Even later gaat mijn vrouw te werk. Ik loop met een dubbele kinderwagen langs de plaatselijke haven. Ik fiets en loop hier graag. Het heeft met het water te maken, het doet mij denken aan ontspanning, aan de zee.

Er komt een groep bejaarden in rolstoelen langs, inclusief begeleiding. Een kwijlende man lacht naar ons. Mijn oudste dochter reageert en roept:

'Opie!'

Beide partijen gaan verder met de reis, zij bijna bij de eindstreep, wij nog maar net onderweg.

Mijn gezicht trekt nog steeds van het zout, de zon en de zee. Dat vind ik een heerlijk gevoel, alsof ik extra leef, alleen kijk ik erbij alsof ik het moeilijk heb, alsof ik je wat wil aandoen.

´Waarom kijkt u zo boos, meneer?´ 
´Kijk ik boos mevrouw?´
'Ja', zegt het meisje met de blonde lokken.
'Oh', zegt de meester die eindelijk een tevreden dag had.
´Zo beter?´
'Ja!'

Ze rent gillend weg. Ik haal mijn schouders op en praat wat met mijn oudste. De jongste lacht naar mij wanneer ik een gek gezicht trek.

Twee schatten in mijn wagen van de hoogste waarde. Twee meiden, die nu al vriendinnen zijn, voor het leven.

Mijn prachtige dochters, de Noordzee, het weer, de natuur, de vrijheid die wij in Nederland hebben, de ruimte die mijn vrouw mij geeft en het simpele feit dat ik adem, dit zijn allemaal zaken die ik koester, waar ik mijn geluk uit haal, waardoor ik net zo oud wil worden als die bejaarde mensen van de haven.

Ik hou van het leven, ik hou van mensen, ik hou van de natuur, ik hou van jou.

Niks meer missen? klik hier.