Willem Meester

Schrijft over hoe je in drukke tijden een waardevol leven kunt leiden

Organen domino

"Doe mij maar een broodje vegetarische döner en een patatje hete kip zonder kip", zeg ik tegen de ietwat mollige zwetende snackbarmedewerker. Hij kijkt mij verbaasd aan. "Ik probeer mijn organen zo goed mogelijk te verzorgen, alvast voor de volgende snapt u?"

Sinds deze week is dan eindelijk de kogel door de kerk, iedereen in Nederland staat automatisch geregistreerd als donor. Je hoeft jezelf niet meer aan te melden, alleen wanneer je niet in het donorregister wilt zul je het moeten opzeggen. Wat natuurlijk automatisch voor veel meer donoren zorgt. Want zeg nou zelf, iets vergeten af te zeggen doen we allemaal wel eens. Neem bijvoorbeeld de sportschool, ieder jaar starten er genoeg mensen met goede voornemens, die zij hooguit twee maanden vol houden en de rest van het jaar allang vergeten zijn.. Toch zijn er volgens het Parool al behoorlijk wat mensen die schriftelijk hebben laten weten dat ze het maar niks vinden.

Een kleine 19.000 mensen lieten de afgelopen twee dagen weten hun organen na hun dood niet te willen afstaan. 
Hoe ik er over denk

Ik maak mij momenteel niet druk over wat er met mijn organen gebeurd op het moment dat ik mijn laatste adem heb genomen. Daarbij hoor ik bij de groep die te druk bezig is met ''belangrijkere zaken'' dan het je aanmelden voor het donorregister. Voor mij is dit dus een ideale uitkomst. Ik hoef alleen maar dood te gaan, de rest regelt zichzelf. Precies hoe ik het graag zie. Ik ben dan ook enigszins verbaasd dat er nu al 19.000 mensen zijn die het niet prettig vinden wanneer ''hun'' organen (wat is er eigenlijk van ons?) gebruikt worden nadat ze niet meer leven. Het liefste sterf ik in de grond en geef ik aan de aarde terug wat ik heb mogen lenen, echter mocht er iemand zijn die iets van mijn lijf kan gebruiken om nog langer van het leven te kunnen genieten, snij mij dan maar open en gebruik wat je kunt gebruiken. Ik ben erg nieuwsgierig naar de bevindingen van mensen die hier anders over denken. Zijn dat ook de mensen waarvan de zolder vol staat met spullen die ze niet weg willen doen? Of zie ik het nu te zwart wit en zijn er mensen die hier een goede reden voor hebben.

 Ik kan mij wel voorstellen dat het een lastige situatie is wanneer je net afscheid genomen hebt van je geliefde en dat diegene dan voor je ogen wordt weggehaald. Gelukkig leven we niet meer in de middeleeuwen en zullen de artsen echt niet zoals Leonardo Di Caprio in The Reverant te keer gaat op een paard (hij gebruikt het paard als deken), je liefje te grazen nemen.

Hier wordt een deken voor op een paard op de juiste manier gebruikt
Hier zie je hoe Leonardo een paard als deken gebruikt.

Wat ik te bieden heb

Tja, waar moet ik beginnen? Allereerst is het belangrijk om te weten dat tot nu toe alles prima werkt. Hier en daar een keer een een vergiftiging gehad, last van zweetvoeten en ik kan een eenpersoons trompettenconcert houden doordat de darmen soms van slag zijn.Verder is alles wanneer ik de pijp uit ben, beschikbaar. Organen uiteraard maar wellicht kunnen jullie nog wel meer gebruiken. Het schijnt dat mijn billen heel bijzonder zijn, hier krijg ik vaak complimenten over, vreemd genoeg alleen door mannen.

Ik denk dat mijn longen en lever het meeste in trek zullen zijn. Ik rook al meer dan 13 jaar niet meer en drink steeds vaker een glas lauwe karnemelk met gemalen haring. Verder ben ik een keer in Marokko in het plaatselijke badhuis van een afgelegen dorpje terechtgekomen, om daar mij te laten behandelen voor nekklachten. Surfen met nekklachten is niet te doen, dus daar moest ik zo snel mogelijk vanaf. Ik wilde graag surfen en was wanhopig.. Zij hadden mij net zo goed kunnen vertellen dat ik seks met drie kamelen moest hebben om van de klachten af te komen. Goed, in dat badhuis ben ik totaal uit elkaar getrokken, ieder lichaamsdeel. Er werd op mij gelopen, gesprongen en gedanst. Twaalf leverstoten, tien knuppelslagen en acht trappen tegen mijn liezen verder kwam ik gebroken naar buiten....  Ik voelde me net als de bokszak van Badr Hari.. Wel zonder nekpijn. 's Nachts werd ik wakker en kon ik mij door de rugpijn niet meer bewegen, wat twee dagen later weg was. Toen werd ik ziek voor vijf dagen en op het moment dat ik beter werd vlogen we naar huis. Geen surf, maar wel een grote schoonmaak, alle afvalstoffen uit mijn lijf en zo ben ik van binnen flink gereinigd. In de tussentijd ben ik gezonder gaan eten en drinken en probeer ik meerdere keren per week flink door te stappen met mijn Nordic Walking stokken. Alles om zo vitaal mogelijk te zijn. Allemaal voor jullie, want wie weet is straks één van jullie wel de gelukkige. Stel je voor een orgaan van Willem Meester..

Hoe nu verder?

Ondertussen zijn we weer een paar dagen verder en zullen er genoeg mensen gestorven zijn die wellicht nog geleefd hadden wanneer zij gebruik hadden kunnen maken van een beschikbare donor. Ik hoop dat wanneer mijn organen gebruikt worden om het leven van iemand te redden, dat het dan om iemand  gaat die in contact staat met een persoon die zich wilt uitschrijven voor het donorregister. Hopelijk overleefd diegene het dan zodat de naasten van deze meneer of mevrouw dan nog lang en gelukkig samen door het leven gaan.. Er ontstaat dan een kans dat diegene nog een keer nadenkt over de uitschrijving van. Een soort domino....... maar dan met organen.