Willem Meester

Schrijft over hoe je in drukke tijden een waardevol leven kunt leiden

De liefde van de eenentwintigste eeuw

De biologieles vervalt, een tussenuur. Even geen uitleg over hoe zijn lijf werkt. Daar begrijpt hij als tiener toch niks van. Met knikkende knieën en prikkelende wangen door de flinke scheut eau de cologne van zijn vader stapt hij op haar af. Ze staat bij de kluisjes en ziet er uit als de zon, haar zonnestralen schijnen dwars door hem heen.

‘’Hoi’’
‘’Hoi’’
‘’Heb je zin om samen een bloem te zoeken?’’ vraagt hij alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Zijn oksels zijn nat, de zweetdruppels winnen het momenteel van zijn Axe deodorant

‘’Een bloem zoeken?’’ vraagt ze. 

Ze doet haar kluisje dicht in de binnenkant van het deurtje hangt een poster van Radiohead. 

0705, het nummer van haar kluisje, de datum waarop hij ieder jaar ouder wordt.

‘’Ja, voor jou. Kijk dit is een bijzondere bloem welke ik voor jou wil plukken. Ik dacht wie weet wil je dit wel samen doen?‘’

Hij laat een plaatje zien van de meest bijzondere bloem die bestaat,  ‘’De Youtan Poluo.’’

'’Dit was de meest bijzondere die ik op Google kon vinden’’, zegt hij. ‘’Dat ben jij waard!’’
De Youtan Poluo

Ze kijkt naar het scherm en daarna naar hem. Hij ziet zichzelf in de weerkaatsing van haar donkerblauwe ogen, haar mondhoeken vormen zich tot een glimlach.

‘’Prima.’’ zegt ze.
‘’Hij bloeit één keer in de drieduizend jaar en volgens mijn berekeningen vindt dat komende week plaats. We moeten alleen nog iets bedenken om op het uiterste puntje van een berg in Vietnam te komen. Aan de kant waar de zon ondergaat is een stuk waar veel mos groeit, als het goed is, moeten we daar zijn.
Mijn naam is Paco, by the way.’’
‘’Ik heet,,,’’
‘’Youtan’’, vult hij aan, ’’zoals de bloem.’’

Terwijl ze instemmend knikt, begint haar gebruinde huid te gloeien. Haar wenkbrauwen vervormen en maken duidelijk dat ze ergens over nadenkt.

‘’Hoe gaan we ons avontuur beginnen Paco?’’
‘’Daar komen we wel achter, ga jij maar naar je les, dan spreken we na school af.
15.15 uur op het pleintje bij de glijbaan met graffiti ok?’’
‘’Ok. ‘’

Hij kijkt haar na en geniet van haar manier van bewegen. Alles klopt. Zij is wat het leven hoort te zijn. Ze past precies in dit plaatje, alsof alle romantische filmscènes in één moment gepropt zijn.

15.28 uur laat het scherm van zijn horloge zien. Nog steeds geen Youtan. Hij kijkt omhoog en kijkt haar oceanen van ogen aan, hij verdwaalt op zee zoals Tom Hanks dat deed in Cast Away. In haar handen heeft ze een boek, Kafka op het strand van Murakami.

''Sorry, ik ben niet zo van de tijd. Wellicht dat ik daarom wel zo heet.''

Ze pakt zijn hand vast en kijkt hem aan.

‘’Ik hoef helemaal niet naar Vietnam, die bloem hoef ik ook niet. Het enige wat ik wil ben jij. Al weken kijk ik wanneer jij niet kijkt, droom ik over jou wanneer jij niet over mij droomt en denk ik aan je wanneer ik dit boek lees.’’

Paco voelt zijn hart tekeer gaan, het werkt nog harder dan een baby dat op zoek is naar de borst van haar moeder. Oh, Jezus wat is ze mooi, haar imperfectie is perfect. Zij is het en dat voelt hij in iedere cel van zijn lichaam.

‘’Die bloem kan mij gestolen worden, ik heb de naam toch al.’’ zegt ze.
‘’Waar gaat dat boek over?’’ vraagt hij, terwijl hij rustig probeert te blijven.
‘’Dat weet ik niet, ik moet steeds aan jou denken.’’
‘’Anders lezen we het samen.’’stelt hij voor.

Ze knikt.

Even later zit ze bij hem op de fiets. Er zit net te weinig lucht in zijn banden om echt lekker door te trappen, maar dat maakt hem niets uit. Hij weet dat ze onderweg zijn. Ze zijn begonnen aan de tocht van hun leven en dat kan hem niet lang genoeg duren.