Willem Meester

Schrijft over hoe je in drukke tijden een waardevol leven kunt leiden

Zeiken doe je op de wc of als man soms langs de snelweg

Mijn ogen zijn gesloten. De filmprojector van mijn geest draait op volle toeren. Ik zit in kleermakerszit en ben verplaatst naar de trapkast. Voorheen had ik mijn eigen meditatiekamer, toen werd ik vader en ging het allemaal bergafwaarts. Nu mediteer ik tussen de bruine bonen, aardappelen en de laatste bonus aanbiedingen van de AH.

Ik ben gedegradeerd.

Het is mij, Harry Potter onder de vaders. Alleen kan ik niet toveren, heb ik blond haar en ik heb ook geen toffe uil of een reus als vriend en lijk ik qua uiterlijk eerder op die domme huiself, Dommy, of Dobby.

Hoe is het zover gekomen?

Het ging goed met mij. Nu werk ik voor de overheid , ben ik onderbetaald en heb ik last van angststoornissen.

Ja een meester met sociale angststoornissen.

Vergelijkbaar met een vogel die bang is om te vliegen, met een vis die bang is voor vocht. Maar het is echt zo. Ik vind het doodeng. Het praten voor grote groepen mensen heeft nooit hoog op mijn bucketlist gestaan. Toch heb ik het jaren gedaan en dacht ik dat het wel minder zou worden. Dat gebeurde niet.

''Mediteren is raadzaam wanneer u last heeft van een burn-out meneer Meester.''

Laat ik dat dan maar gaan doen. Ik volg nog een cursus, hield tien dagen mijn mond dicht en kwam haast vliegend thuis. Maar toen het dagelijkse leven begon, kon ik mij niet meer goed afsluiten voor alle prikkels in de wereld. Het is alsof ik mijzelf heb geopend en niet meer weet hoe ik mij kan sluiten, als een blik tonijn dat je wegzet, sta ik momenteel in de koelkast.

Voorheen dronk ik 6 bier, at ik een broodje filet en nam ik een aspirine voor het slapen gaan. Nu wordt ik om 5 uur wakker, mediteer ik, draag ik luiers omdat ik zoveel jank, doe ik vrijwilligerswerk en ben ik een dertiger met een burn-out en een midlifecriss. Bijkomend voordeel, ik weet dat ik maar 60 wordt.

Nee, het leven is bepaald niet makkelijk.

Echter weet ik in deze hectische tijd altijd weer een moment te vinden van inzicht, van dankbaarheid. Wanneer ik bijvoorbeeld naar mijn vrouw kijk. Of naar mijn vrouw en dochters, dat is een fantastische combinatie.die beelden helpen mij dankbaar te zijn.

Nu is het bovenste stuk wellicht wat zwaarmoedig, maar dat is van een poosje terug. Ik vond het zonde om weg te doen en ga nu een bruggetje maken.

Want hoeveel er ook geklaagd wordt, hoe lastig het soms ook lijkt, eigenlijk hebben wij het enorm goed. En juist omdat we het zo goed hebben ontstaat er ruimte om te klagen. En dit laatste is iets wat we snel moeten inzien.

Voordat je het weet is het namelijk voorbij, lig je in een kist of sta je boven de openhaard van je kleinkinderen, achter de familiefoto’s gepropt in een oud koffieblik. Onze tijd hier op aarde is maar voor even. Dus stop met klagen, kijk eens om je heen en besef dat we in een enorme fijne tijd leven, waarin er talloze mogelijkheden zijn om van het leven te genieten.

En als je dit lastig vind, heb ik nog wel een plekje voor je, dan mediteren we samen onder de trap met Dobby, de klagende huiself.

Peace.

Niks meer missen? klik hier.